Onze-Lieve-Vrouwekerk, Budynek kościoła w Deinze, Belgia

Onze-Lieve-Vrouwekerk to kościół w stylu gotyku skaldyjskiego, zbudowany głównie z kamienia z Tournai, o planie bazylikowym, z kwadratową romańską podstawą dźwigającą ośmioboczną wieżę na skrzyżowaniu naw i pięciobocznym prezbiterium. Fasada zachodnia ma dwie ośmioboczne wieżyczki schodowe i ostrołukowy portal z kamienną figurą Matki Bożej z 1889 roku. Wnętrze otaczają cylindryczne kolumny z rzeźbionymi kapitelami, a organy Van Peteghema z 1740 roku w szafie Petrusa Meynsa.

Kościół w Deinze jest poświadczony od 840 roku, gdy Ludwik Pobożny podarował go biskupowi Tournai. Po pożarze w 1327 roku odbudowano go w stylu gotyku skaldyjskiego; pożary miasta w 1381 i 1382 roku zniszczyły chór, który następnie odbudowano i powiększono. Król Filip IV zatwierdził w 1637 roku darowiznę na remont nawy, którą w 1643 roku poświęcił biskup Triest. Architekt Auguste Van Assche kierował gruntowną restauracją w latach 1862–1906.

Plac obok kościoła otrzymał 13 maja 2011 roku nazwę Sint-Poppoplein, na cześć Poppona, urodzonego w 978 roku w Deinze opata Stavelot, który po powrocie z Ziemi Świętej ofiarował kościołowi relikwie. Wmurowano je w ścianę świątyni. W lewej nawie wisi Pokłon Trzech Króli przypisywany Gasparowi de Crayerowi, a przez niektórych Simonowi De Pape z Oudenaarde.

Kościół znajduje się na Placu Rynkowym w centrum Deinze i jest otwarty regularnie przez cały tydzień dla odwiedzających. Jego centralna lokalizacja czyni go łatwo dostępnym na piechotę i służy jako naturalny punkt spotkania w miasteczku.

W 1988 roku zainstalowano tu karylion z 37 dzwonami odlanymi w ludwisarni Eijsbouts; w 1994 roku dodano jedenaście kolejnych. Opisuje się go jako pierwszy karylion wieży dużego typu, jaki kiedykolwiek zainstalowano. Komputer gra melodyjkę co pół godziny, a karillonista regularnie na nim koncertuje. Obok wiszą cztery osobne dzwony bijące, jeden z 1652 roku.