Jain Temple of Antwerp, Świątynia dżinijska w Wilrijk, Antwerpia, Belgia

Świątynia dżinijska w Antwerpii, oficjalnie Shankheshvar Parshvanath Mandir, to kompleks z białego marmuru w Wilrijk, złożony z bloków rzeźbionych w Ahmedabadzie i przetransportowanych do Antwerpii. Jej stopniowa, zwężająca się wieża kończy się zaokrąglonym zwieńczeniem, a jej pasy zdobią małe łukowe nisze, miniaturowe pawilony i rzędy rzeźbionych postaci; pośrodku wystaje balkon o żebrowanym, sklepionym spodzie. Portyk na rzeźbionych filarach poprzedza podwyższoną sanktuarium, a po lewej stoi niższa, płasko kryta kolumnada.

Kamień węgielny położono 19 kwietnia 1996 r. w momencie ustalonym przez astrologów, a podczas ceremonii zakopano tubę z kamieniami szlachetnymi, pieniędzmi i przedmiotami rytualnymi. Bloki marmuru wyrzeźbiono w Ahmedabadzie z marmuru Makrana, tego samego typu, którego użyto do Tadż Mahal, i od 2001 r. wysyłano do Antwerpii. Świątynię otwarto w 2010 r. i konsekrowano 27 sierpnia.

Nazwa Shankheshvar Parshvanath Mandir nawiązuje do Shankheshvar, miejsca pielgrzymek dżinistów w dystrykcie Patan w Gudżaracie, oraz do Parshvanathy, 23. Tirthankary. Co roku 27 sierpnia świątynia upamiętnia poświęcenie ceremonią dhvajārohaṇa, podniesieniem flagi; przy otwarciu w 2010 roku społeczność zadedykowała budynek narodowi belgijskiemu jako dar odwzajemniający.

Świątynia znajduje się w Wilrijk, w południowej części Antwerpii, na dawnym boisku sportowym o powierzchni 30 000 metrów kwadratowych kupionym w 1992 roku; świątynia i centrum kultury zajmują 4000 z nich, a w planach były też parking i boiska do krykieta. Co tydzień organizowane są wycieczki z przewodnikiem, a codziennie do dwustu osób przychodzi się modlić i medytować. Co roku organizowane są pielgrzymki z Wielkiej Brytanii.

Marmur pochodzi z Makrany, z tego samego kamieniołomu co marmur Tadż Mahalu, a bloki rzeźbiono w Ahmedabadzie, gdzie do silnego trzęsienia ziemi w 2001 roku pracowało około dwustu rzemieślników. Znaczną część dekoracji zaprojektowano komputerowo i wycinano wiertłem sterowanym komputerowo, gdy bloki obracały się na platformie; niektóre elementy wykończono ręcznie przez tradycyjnych snycerzy kości słoniowej.