St Hubert's Key, Przedmiot religijny w Ardenach, Belgia

Klucz św. Huberta to metalowy przedmiot w kształcie gwoździa, krzyża lub stożka; pokazany egzemplarz to pozłacany klucz z prostokątnym piórem i pustą, jajowatą klatką z przeplatających się pasków, połączoną kółkiem i małą rzeźbioną głową zwierzęcia. Rozgrzewano go i przyciskano do ukąszeń psów jako lekarstwo na wściekliznę.

Pochodzenie klucza sytuuje się w Liège około połowy XII wieku, być może w związku z wysiłkami na rzecz przywrócenia reputacji Kościoła w Liège po sporze o inwestyturę. Źródła pisane wspominają o nim dopiero od połowy XIII wieku, po przekształceniach podczas remontu kolegiaty Saint-Pierre w Liège, pierwotnego miejsca pochówku św. Huberta. Jego użycie zostało zakazane przez Kościół w 1828 roku.

Klucz zawdzięcza nazwę św. Hubertowi, patronowi myśliwych, matematyków, optyków i metalowców. W klasztorze Saint-Hubert w belgijskich Ardenach poświęcano go świętemu i używano do ochrony psów i innych zwierząt domowych przed wścieklizną; uzdrowieni pielgrzymowali do Nonnweiler. Prezentowany przedmiot to pozłacany klucz z rzeźbioną głową zwierzęcia i ażurową klatką.

Klucz jest przedmiotem sakramentalnym przechowywanym w kolegiacie Saint-Pierre w Liège, pierwotnym miejscu pochówku św. Huberta, gdzie źródła wspominają go po raz pierwszy w połowie XIII wieku. Nie jest to eksponat muzealny ze skarbca katedralnego; szukaj go w kontekście relikwii kościoła w Liège. Przedstawiony przedmiot to matowo złoty klucz z ażurową jajowatą klatką i małą głową zwierzęcia na trzonie.

Powiązanie klucza ze świętym Piotrem i świętym Hubertem miało łączyć założyciela Kościoła powszechnego z założycielem lokalnego Kościoła w Liège, osłabionego sporem o inwestyturę. Relikwia miała powstać w Liège około połowy XII wieku, lecz źródła pisane wspominają o niej dopiero od połowy XIII wieku, po przekształceniach podczas remontu kolegiaty św. Piotra w Liège, pierwotnego miejsca pochówku św. Huberta.