Channel Leuven-Mechelen, Chroniony szlak wodny w prowincjach Brabancja Flamandzka i Antwerpia, Belgia.

Kanał Leuven-Mechelen to chroniona droga wodna, która rozciąga się przez Flandię i łączy dwa ważne miasta. Wzdłuż jego przebiegu znajduje się wiele śluz regulujących poziom wody i definiujących brzegi.

Dijle była żeglowna dzięki jazom i śluzom już w 1327 roku, ale rosnący handel uczynił tę trasę niewystarczającą; w 1686 zbadano kanał boczny, a w 1749 przyjęto ostateczny plan. Lowanium otrzymało koncesję 29 stycznia 1750 roku, a namiestnik Karol Lotaryński 9 lutego w Wilsele wykonał pierwsze uderzenie łopatą, używając srebrnej łopaty i ozdobnej taczki, dziś w M Museum Leuven. Około 500 chłopów z Ardenów wykopało kanał, napełniony wodą 21 grudnia 1752 roku. W latach 1760-1763 zlikwidowano śluzę przy bramie brukselskiej i dodano trzy w Tildonk, Boortmeerbeek i Battel.

Kanał długo nazywał się Leuvense Vaart, „kanał lowański”, a obecną nazwę nosi dopiero od 1994 r., gdy zarządzanie przejęły władze Regionu Flamandzkiego. Dawna ścieżka holownicza jest dziś trasą rowerową F8 między Lowanium a Mechelen. Na Vaartkom w Lowanium pomnik De Kanaalgravers Willy’ego Peetersa (2000) upamiętnia 500 robotników, którzy w dwa lata wykopali kanał.

Dawna holownicza ścieżka to dziś droga rowerowa F8 między Leuven a Mechelen. Kanał jest żeglowny dla jednostek klasy II do 600 ton, o zanurzeniu 3,30 m. Pięć śluz rzadkiego typu buiksas reguluje poziom wody; mosty obsługiwane są centralnie z wieży w Kampenhout.

Pięć śluz kanału jest rzadkiego typu buiksas: wnęki w ścianach są zaokrąglone, aby mieściły otwarte wrota. Dawna holownicza ścieżka to dziś droga rowerowa F8 między Leuven a Mechelen, a infrastruktura kanału jest chroniona jako dziedzictwo przemysłowe na mocy rozporządzenia ministerialnego z 19 marca 1997 r.