Abbey of the Dunes, Opactwo benedyktyńskie w Koksijde, Belgia

Opactwo Ten Duinen w Koksijde zachowało niskie, zrujnowane mury z jasnoszarego i beżowego kamienia, z prostokątnymi otworami i krótkimi występami. W trawie stoją dwie krótkie cylindryczne kamienne kolumny, a po prawej, za murem, znajduje się podwyższona platforma z cegły i kamiennych płyt. Kościół opacki, poświęcony w 1262 roku, miał nawę i prezbiterium o długości 115 metrów, co czyniło go jednym z największych kościołów Flandrii.

Pustelnik Ligerius osiadł około 1107 roku w wydmach koło Veurne; pod opatem Fulco wspólnota przystąpiła w 1138 roku do zakonu cystersów, a pierwszym opatem został Robert z Brugii. Idesbald, wybrany trzecim opatem w 1155 roku, uzyskał pierwsze papieskie potwierdzenie posiadłości. XIII wiek był szczytem rozwoju: około 370 członków około 1250 roku i kościół opacki poświęcony w 1262 roku, długi na 115 metrów. Kalwińscy ikonoklaści splądrowali miejsce w 1566 roku, a wojska paliły je od 1578 roku; mnisi przenieśli się do Brugii, a opactwo zniesiono w 1796 roku.

Dewizą opactwa było Fac necessitate virtutem, „z konieczności czynić cnotę”. Jego trzeci opat, Idesbald, wybrany w 1155 r., został uznany za świętego; podczas rozbiórki starego zespołu w 1623 r. wydobyto ołowianą trumnę z jego dobrze zachowanymi szczątkami, a kult trwa do dziś.

Ruiny leżą w wydmach Koksijde, blisko wybrzeża, i zostały odkopane od 1949 roku; odzyskane miejsce tworzy dziś muzeum na wolnym powietrzu. Niskie mury i dwie krótkie kolumny stoją w trawie, a przy prawym załamaniu muru wznosi się podwyższona platforma z cegły i kamienia. Teren jest częściowo nierówny, przydadzą się mocne buty.

Dewizą opactwa było Fac necessitate virtutem, „z konieczności czynić cnotę”. Jego angielskie posiadłości sprzedano na początku XIV wieku, a w 1623 roku wydobyta podczas rozbiórki starego założenia ołowiana trumna zawierała dobrze zachowane szczątki Idesbalda, trzeciego opata.