Charek monastery, Ormiański klasztor w rejonie Gadabay, Azerbejdżan

Monaster Charek wznosi się na lewym brzegu rzeki Shamkor na wysokości około 1070 metrów, 3,5 km w górę rzeki od ujścia dopływu Getabek. Jego kościół Świętej Bogarodzicy, zbudowany na początku XVII wieku, jest trójnawową bazyliką z surowego i zgrubnie ciosanego kamienia na zaprawie wapiennej, o wymiarach 17,28 na 9,72 metra. Gawit dodany w 1684 roku wykonano z gładko ciosanego żółto-brązowego kamienia, a w 1659 roku powstała dwukondygnacyjna dzwonnica z rotundą na ośmiu kolumnach.

Biskup Dawid, absolwent Metz Anapat w Tatewie i członek rodu Gharamaniants, założył klasztor w latach 1610. i kierował nim do 1643 roku, gdy został pochowany obok zbudowanego przez siebie kościoła Świętej Bogurodzicy. Jego następca Sargis (1643–1671) dodał w 1659 roku dzwonnicę, a Nerses wzniósł w 1684 roku gawit. Już w 1240 roku stolica katolikosatu albańskiego została przeniesiona z Chareku do Gandzasaru.

Monaster służył jako ośrodek kopiowania rękopisów i edukacji, ze ścianami zdobytymi napisami dokumentującymi życie wspólnot religijnych. Te wyryte napisy pokazują znaczenie tego miejsca jako centrum wiedzy i życia duchowego.

Monaster znajduje się około 7 kilometrów na południowy wschód od centrum dystryktu i można go dotrzeć, podążając lokalnymi drogami przez pagórkowisty teren. Zalecane są solidne buty trekkingowe, ponieważ teren jest podniesiony i nierówny.

Rosyjski badacz dokumentował w połowie 19. wieku, że pasieki były utrzymywane na terenie klasztoru w ramach codziennych operacji. Ten szczegół ujawnia, jak wspólnota zarządzała produkcją żywności i żyła w sposób samowystarczalny.