Tennessee-Tombigbee Waterway, Sztuczna droga wodna między rzekami Tennessee i Tombigbee w Alabamie i Mississippi, Stany Zjednoczone.

Droga wodna Tennessee-Tombigbee jest sztucznym połączeniem między dwoma rzekami w Alabama i Mississippi, rozciągającym się na wiele odcinków. Dziesięć śluz i zapór reguluje przepływ wody, aby umożliwić żeglugę w całym regionie.

Hiszpanie proponowali połączenie Tennessee i Tombigbee już w XVI wieku; w 1875 roku inżynierowie zbadali trasę kanału, ale odrzucili ją z powodu wysokich kosztów. Kongres zatwierdził projekt w River and Harbor Act z 1946 roku, a Korpus Inżynierów Armii USA rozpoczął budowę w 1972 roku po poparciu prezydenta Nixona. Drogę wodną ukończono 12 grudnia 1984 roku, prawie dwa lata przed terminem, i otwarto dla ruchu w styczniu 1985 roku.

Droga wodna łączy społeczności na całej jej długości i stworzyła nowe miejsca dla handlu i wypoczynku. Dzisiaj ludzie używają jej do łowienia ryb, rejsów łódkami i doświadczania otaczającej przyrody.

Dziesięć śluz ma wymiary 110 na 600 stóp (34 na 183 m) przy głębokości 9 stóp (2,7 m), takie same jak na Missisipi powyżej Lock and Dam 26 w Alton w Illinois. Każda komora mieści pchacz z ośmioma barkami. Żeglarze powinni uwzględnić czas śluzowania przy każdej z dziesięciu budowli między rzeką Tennessee a Demopolis w Alabamie.

Przekop działowy między zlewniami Tombigbee i Tennessee osiąga głębokość 175 stóp (53 m). Podczas wykopów przemieszczono prawie 310 milionów jardów sześciennych ziemi, więcej niż przy Kanale Panamskim.