Mount Lamington, Stratowulkan w prowincji Oro, Papua-Nowa Gwinea

Mount Lamington to andezytowy stratowulkan w prowincji Oro, około 10 km na południowy zachód od Popondetty, wznoszący się 1680 m nad równiną przybrzeżną na północ od pasma Owen Stanley. Zespół szczytowy z kopułami lawowymi i resztkami kraterów leży na łagodnie nachylonym podłożu osadów wulkanoklastycznych przeciętych dolinami radialnymi; od przerwanego krateru ku północy biegnie szeroka dolina osuwiskowa.

Wulkan doświadczył katastrofalnej erupcji w 1951 roku, która zniszczyła miasto Higaturu i okoliczne obszary. Ta erupcja była jedną z najśmiertelniejszych w regionie i spowodowała masywne zmiany w lokalnym krajobrazie i ludzkkich osadach.

Nazwa góry upamiętnia Charles'a Cochrane-Baillie'go, 2. barona Lamington, gubernatora Queenslandu w latach 1896–1901. Przed 1951 r. okoliczni mieszkańcy nie mieli żadnych przekazów o erupcji i uważali ten zalesiony szczyt za wygasłą górę, dlatego wybuch nadszedł bez ostrzeżenia.

Kopuła lawowa na szczycie, wysoka na 570 m i o objętości 1 km³, wciąż tkwi w otwartym kraterze, a szeroka dolina osuwiskowa biegnie od niej na północ. Dojście prowadzi z Popondetty, około 10 km na północny północny wschód. Wulkan jest uśpiony od ostatniej erupcji w 1956 roku, ale teren jest stromy, a las gęsty.

Przed 1951 nie odnotowano żadnej erupcji, więc okoliczni mieszkańcy uważali go za wulkan wygasły. Jego pierwsza historyczna erupcja 18 stycznia 1951 r. zerwała znaczną część północnego zbocza. Powstała potem kopuła lawowa wciąż znajduje się przy szczycie.