Mount Penanggungan, Stratowulkan we Wschodniej Jawie, Indonezja

Gunung Penanggungan to niewielki stratowulkan we wschodniej Jawie w Indonezji, wznoszący się na 1653 metry jako zaokrąglony stożek z kopułą lawową na szczycie. Jego zbocza porastają gęste zielone i brązowe drzewa, a u lewej podstawy rozciąga się mglista nizina. Często nazywa się go miniaturą Semeru, ponieważ oba mają rozległe piaszczyste i skalne powierzchnie na szczycie.

Między 977 a 1511 rokiem na zboczach powstawały liczne świątynie hinduistyczno-buddyjskie i święte monumenty za panowania różnych jawajskich królestw. Te konstrukcje służyły ceremoniom religijnym i dokumentują duchowe praktyki starożytnych cywilizacji jawajskich przez kilka stuleci.

Góra długo nosiła nazwę Pawitra, starojawajskie określenie mglistego, świętego miejsca, zapisane w inskrypcji Cunggrang wydanej przez króla Mpu Sindoka około 929 roku. Nagarakretagama z 1365 roku wymienia kąpieliska i pustelnie nad wodą na Pawitra, gdzie wieśniacy witali króla Hayam Wuruka. W sundajskiej opowieści z XV wieku książę Bujangga Manik wspina się na Pawitra podczas podróży na wschód.

Kilka szlaków turystycznych prowadzi na szczyt z różnych punktów wyjściowych, w tym trasy rozpoczynające się we wsiach Wonosunyo, Betro, Jolotundo i Tamiajeng. Ścieżki przebiegają przez gęstą roślinność i obok ruin świątyń, przy czym niektóre odcinki charakteryzują się stromymi podejściami i nierównym terenem.

Świątynie zostały zbudowane bezpośrednio w zboczach, integrując naturalny teren w ich strukturę przy zachowaniu form schodkowych piramid. To podejście budowlane różni się od innych indonezyjskich sanktuariów, gdzie monumenty stoją wolno na równym gruncie.