Pawon, Świątynia buddyjska w Wanurejo, Indonezja
Świątynia Pawon to buddyjskie sanktuarium z kamienia andezytowego na 1,5-metrowym cokole, o kwadratowym planie około 10 m z boku i wysokości 13,3 m. Jedyna komora o wymiarach 2,65 na 2,64 m otwiera się na zachód przez portal z makarami i głową kali. Zewnętrzne ściany zdobią reliefy Kuwery, kinara-kinari flankujących drzewo kalpataru oraz małe okna wentylacyjne; stopniowy dach wieńczą stupy.
Zbudowana w okresie dynastii Sailendra w VIII–IX wieku świątynia Pawon jest nieco starsza od Borobuduru, sądząc po stylu rzeźb. Epigrafik J.G. de Casparis powiązał nazwę z jawajskim słowem awu (popiół), sugerując, że przechowywano tu prochy króla Indry (782–812). Świątynię odrestaurowano w 1903 roku.
Świątynia jest ważnym miejscem ceremonii buddyjskich, gdzie wierni spotykają się co roku podczas obchodów Waisak, aby uczcić swoją wiarę. Procesje przechodzące przez to miejsce łączą je z pobliskimi świątyniami i podkreślają jego znaczenie w życiu duchowym regionu.
Pawon leży 1,75 km na wschód od Borobudur i 1,15 km na zachód od Mendut, na tej samej prostej osi; wielu odwiedzających przechodzi pieszo między trzema świątyniami. Świątynia jest zwrócona na północny zachód, a do jedynej komory wchodzi się po zachodnich schodach. Restauracja z 1903 r. pozostawiła odsłonięte zewnętrzne ściany, więc reliefy najlepiej oglądać przy świetle dziennym.
Ściany ozdabniają drobne płaskorzeźby ukazujące niebieskie istoty i mityczne drzewa, przy czym niektóre figury są widoczne tylko z bliska. Te ukryte szczegóły nagradzają odwiedzających, którzy poświęcą czas na dokładne badanie rzeźby w kamieniu.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 93 231 współtwórców z całego świata.