Pendem Cilacap Fort, Fortyfikacja i muzeum w Cilacap, Indonezja

Benteng Pendem Cilacap to pięciokątna holenderska bateria nadbrzeżna z cegły pokrytej tynkiem, której budynki są zagłębione 1–3 m pod ziemią i przypominają kopce. Na terenie znajdują się koszary z czternastoma komorami, dwupiętrowy magazyn amunicji, tunel o długości 113 m z czterema wejściami, klinika i więzienie oraz wykopana fosa o długości 500 m i 11 stanowisk armatnich.

Budowę baterii nadbrzeżnej rozpoczęto w 1861 roku, a obiekt był gotowy w 1879; wzniosła go administracja Holenderskich Indii Wschodnich do obrony portu w Cilacap. Wojska japońskie okupowały go w latach 1942–1945, a wojska alianckie utrzymywały do 1949. W latach 1952–1965 korzystała z niego armia indonezyjska, a Kopassus szkolił się tam w latach 1956–1962. Został odkopany w 1986 i udostępniony zwiedzającym w 1987.

Miejscowi nazywają je benteng pendem, po jawajsku „zakopana forteca”, ponieważ ziemia i piasek przykrywały budowle aż do rozpoczęcia wykopalisk w 1986 roku. Mówi się, że miejsce jest nawiedzone, a pomieszczenia służą do prób odwagi, podczas których człowiek zostaje sam bez światła na godzinę.

Fort ma kształt pięciokąta, nie kwadratu, a jego budynki z cegły i tynku leżą pod 1–3 metrami ziemi; odkopana fosa o długości 500 metrów i głębokości 2–3 metrów ułatwia orientację. Dzisiejsze wejście dla zwiedzających po wschodniej stronie było pierwotnie tyłem fortu. Na miejscu dostępni są przewodnicy.

Więzienie twierdzy przetrzymywało pod panowaniem holenderskim zarówno cywilów, jak i wojskowych. Tunel o długości 113 metrów z czterema wejściami łączy części budowli, a dwukondygnacyjny magazyn amunicji przetrwał; przewodnicy mówią, że kolejne pomieszczenia, być może tunel do Nusa Kambangan, wciąż są zasypane.