Bung Karno Seclusion House, Historyczna rezydencja wygnańcza w Bengkulu, Indonezja.

Dom odosobnienia Bunga Karno w Bengkulu to parterowy dom o białych ścianach, z czterospadowym dachem z czerwonych dachówek i szczytami obramowanymi bielą, za trawnikiem z niskim żywopłotem. Wysunięta część frontowa ma werandę pod czerwono-białą markizą na białych słupach. Ciemna tablica ze srebrnymi literami wskazuje dom i rok 1938.

Sukarno został zesłany do Ende na Flores 14 stycznia 1934 i przetrzymywano go tam jako więźnia politycznego do 1938 roku; dom, który zajmował z rodziną, należał do Abdullaha Ambuwaru. W 1951 roku poprosił, by uczynić z niego muzeum, a 16 maja 1954 roku otworzył je jako Situs Bung Karno. Całkowity remont rozpoczął się wmurowaniem kamienia węgielnego 1 maja 2012 roku i został zainaugurowany przez wiceprezydenta Boediono 1 czerwca 2013 roku.

Budynek nadal nosi ślady swojego politycznego znaczenia i pokazuje pokoje, w których kształtowały się kluczowe idee dotyczące wolności Indonezji. Zwiedzający widzą biurka, półki na książki i przedmioty osobiste, które unaoczniają codzienną rutynę polityka w areszcie domowym.

Zwiedzanie z przewodnikiem wyjaśnia znaczenie pomieszczeń i eksponatów, zwykle w języku indonezyjskim, ale często z dostępnym angielskim. Eksploracja trwa około godziny i odpowiada zwiedzającym zainteresowanym historią polityczną.

Dom w Bengkulu należał do chińskiego kupca Lion Bwe Seng i został wynajęty przez Holendrów, by przetrzymywać w nim Sukarno w latach 1938–1942. W środku są żelazne łóżko, którego używał z rodziną, książki głównie w języku niderlandzkim, mundur prowadzonej przez niego grupy teatralnej Monte Carlo oraz stary rower, którym jeździł po Bengkulu.