Guarapiranga Reservoir, Zbiornik wodny w São Paulo, Brazylia

Guarapiranga to zbiornik wodny w południowej części São Paulo, który zajmuje około 26,6 kilometra kwadratowego i rozciąga się na prawie 20 kilometrów długości. Jego linia brzegowa przemienia się między zalesionymi wzgórzami, obszarami mieszkalnymi i otwartymi odcinkami z marinami.

Budowę rozpoczęto w 1906 roku z inicjatywy São Paulo Tramway, Light and Power Company, początkowo pod nazwą Represa de Santo Amaro, a zaporę oddano do użytku w 1908 roku, by zasilać elektrownię wodną Parnaíba. W 1928 roku zbiornik przeznaczono do zaopatrywania rosnącej metropolii w wodę pitną. W tym samym roku wylądowali tu włoscy lotnicy Francesco de Pinedo, Carlo del Prete i Vitale Zacchetti po jednym z pierwszych przelotów nad południowym Atlantykiem.

Nazwa pochodzi od starotupi gûarapiranga, „czerwone guará”: ptak guará rodzi się czarny i czerwienieje z wiekiem. Wzdłuż 28 km brzegów działają kluby żeglarskie, m.in. São Paulo Yacht Club, założony przy zaporze w 1912 r., oraz Yacht Club Santo Amaro, który wychował kilku mistrzów żeglarstwa.

Dostęp do wody odbywa się przez parki publiczne i prywatne kluby w różnych punktach wzdłuż brzegu. Niektóre obszary pozwalają na spacery wzdłuż linii wody, podczas gdy inne sekcje pozostają widoczne tylko z zewnątrz.

Kilka małych wysp rozsypanych jest po wodzie i oferuje siedliska dla ptaków oraz innych zwierząt regionu. Te wyspy pomagają również zapobiegać powodziom w okolicy.