El Tatio, Pole geotermalne w prowincji Antofagasta, Chile

El Tatio to pole geotermalne o powierzchni około 10 km² w prowincji Antofagasta, na wysokości 4290–4320 m w Andach. Liczy około 80 aktywnych gejzerów, blisko 8% światowej liczby, a także gorące źródła i terasy sinterowe. Pole leży w rowie tektonicznym o szerokości około 4 km i długości 6 km, ograniczonym od wschodu andezytowymi stratowulkanami, a od zachodu riolitowymi kopułami. Para wydobywa się z otworów i basenów na ciemnym, czerwonobrązowym gruncie.

Zainteresowanie naukowe tym polem geotermicznym pojawiło się w latach 1920., kiedy naukowcy rozpoczęli dokumentowanie jego aktywnych cech. Późniejsze badania w połowie XX wieku skupiały się na zrozumieniu jego potencjału energii geotermalnej i charakterystyki wulkanicznej.

Nazwa El Tatio pochodzi z języka kunza i oznacza m.in. „piec”, „pojawiać się” oraz „dziadek”, którego łzy mają tworzyć gejzery. Pole nazywane jest też gejzerami Copacoya od pobliskiej góry. Stary szlak inkaski z San Pedro de Atacama do Siloli przechodził przez to pole, a Inkowie utrzymywali górskie sanktuarium na Volcán Tatio.

Wizyty zwykle odbywają się przed wschodem słońca, gdy temperatury spadają poniżej zera, więc weź ciepłe ubrania i spodziewaj się wpływu wysokości na twoje samopoczucie. Zaplanuj powolny ruch i pozostań nawodniony przez cały czas.

Prawdziwych gejzerów w El Tatio jest około 80, czyli blisko 8% światowej liczby, ale ich erupcje osiągają średnio tylko 76 cm; najwyższy zaobserwowany tu słup wody miał 5 m. Woda wypływa w temperaturze około 86 °C, czyli w punkcie wrzenia na wysokości 4290 m. Występują tu też ekstremofilne mikroorganizmy badane jako analog wczesnej Ziemi i możliwego dawnego życia na Marsie.