Georgia Południowa i Sandwich Południowy

South Georgia and the South Sandwich Islands tworzą brytyjskie terytorium zamorskie na południowym Atlantyku, składające się z dwóch bardzo oddalonych od siebie grup wysp bez stałych mieszkańców. Większa wyspa główna rozciąga się na około 170 kilometrów długości i jest pokryta lodowcami, które schodzą aż do morza, tworząc strome klify, podczas gdy mniejsza grupa wulkaniczna leży ponad 700 kilometrów na południowy wschód.

Angielski kapitan James Cook sporządził mapę głównej wyspy w 1775 roku i roszczył ją dla Korony, po tym jak przez dziesięciolecia była jedynie sporadycznie odwiedzana przez łowców fok. Od 1904 roku wzdłuż północnego wybrzeża powstało kilka stacji wielorybniczych, przetwarzających dziesiątki tysięcy wielorybów aż do lat sześćdziesiątych, kiedy międzynarodowe środki ochronne zakończyły działalność.

Naukowcy spędzają krótkie sezony w stacjach terenowych, obserwując wieloryby, foki i ogromne kolonie pingwinów królewskich, które gniazdują na osłoniętych plażach. Stacje noszą nazwy dawnych posterunków wielorybniczych i znajdują się wśród opuszczonych zakładów przetwórczych, gdzie zardzewiałe zbiorniki i kotły wciąż przypominają o dawnym przemyśle.

Odwiedzający potrzebują pozwolenia od administracji w Stanley na Falklandach i zazwyczaj podróżują między listopadem a marcem na autoryzowanych statkach ekspedycyjnych wypływających z portów południowoamerykańskich. Nie ma regularnych lotów, noclegów ani infrastruktury turystycznej, więc wszystkie lądowania są organizowane ze statku i silnie zależą od warunków pogodowych.

Grupa Sandwich tworzy jeden z najbardziej aktywnych łuków wulkanicznych na Ziemi, z jedenastu głównymi szczytami, podczas gdy Mount Michael zawiera w swoim kraterze jedno z nielicznych stale aktywnych jezior lawy na świecie. To żarzące się jezioro jest na tyle jasne, że można je obserwować z kosmosu za pomocą satelity i pozostaje widoczne nawet przez gęste zachmurzenie.