National Library of Peru, Biblioteka narodowa w dzielnicy San Borja, Lima, Peru

Siedziba Biblioteki Narodowej Peru w San Borja, zaprojektowana przez architekta Franco Vellę, to duży budynek z płaskim dachem, górną fasadą z szarego betonu, wąskim czerwonym pasem wzdłuż krawędzi dachu i dolną częścią z białych poziomych płyt przeplatanych ciemnym refleksyjnym szkłem. Została otwarta 27 marca 2006 roku i w tym samym roku zdobyła Złoty Sześciokąt na XII Biennale Architektury Peru.

Założona 28 sierpnia 1821 roku przez José de San Martína biblioteka rozpoczęła działalność z około 11 000 książek skonfiskowanych jezuitom. Wojska chilijskie, które w 1881 roku zajęły Limę, wywiozły znaczną część zbiorów; Ricardo Palma, mianowany dyrektorem w 1883 roku, zbierał książki od domu do domu i w 1884 roku doprowadził do zwrotu 30 000 woluminów. Pożar zniszczył budynek 10 maja 1943 roku; Jorge Basadre go odbudował i w 1944 roku założył Krajową Szkołę Bibliotekarzy.

Nazwa biblioteki upamiętnia José de San Martína, który założył ją w 1821 roku i ofiarował około 700 książek; Bernardo de Monteagudo dołączył swoją prywatną bibliotekę. Ricardo Palma, dyrektor od 1883 roku, po wojnie o Pacyfik zbierał książki od domu do domu i zyskał przydomek „el bibliotecario mendigo”, żebrzący bibliotekarz.

Biblioteka ma dwie filie otwarte dla publiczności: pierwotny budynek przy avenida Abancay w dzielnicy Lima oraz nowoczesny przy avenida de la Poesía w San Borja, dostępny przez avenida Javier Prado. To biblioteka nieudostępniająca zbiorów do domu — z woluminów korzysta się na miejscu. Od 2020 roku działa telefoniczna usługa czytelnicza, dzięki której nie trzeba przychodzić do żadnej z filii.

Ricardo Palma, mianowany dyrektorem w 1883 roku, zastał zaledwie około 700 książek i zbierał datki od domu do domu, zyskując przydomek „el bibliotecario mendigo”. W 2007 roku Chile zwróciło 3778 książek zabranych podczas wojny o Pacyfik.