Iglesia de Guayacán, Neogotycki metalowy kościół w Guayacán, Chile.

Iglesia de Guayacán to kościół w stylu gotyckim o metalowej konstrukcji i cynkowanej mosiężnej okładzinie, zaprojektowany przez Josepha Danly'ego. Ma 21 m długości i 10,2 m szerokości, a centralna wieża wznosi się 27 m ponad dach. Jej 21 ostrołukowych okien ma kolorowe witraże w żeliwnych ramach, a wnętrze podtrzymuje pięć kolumn z każdej strony.

Przed kościołem w Guayacán stała tylko mała kaplica obsługująca hutę miedzi José Tomása Urmenety, której 35 pieców uczyniło ten rejon pierwszym ośrodkiem górniczym regionu Coquimbo. W 1887 roku Maximiano Errázuriz Valdivieso, główny wspólnik huty, zlecił projekt za pośrednictwem córki Amalii Errázuriz Urmeneta mieszkającej we Francji; belgijska firma Société Anonyme des Forges d'Alseau wziosła kościół w 1889 roku. W 1903 roku przekazano go mieszkańcom Guayacán, a 14 grudnia 1977 roku uznano za pomnik narodowy.

Kościół jest poświęcony Sercu Maryi, na co wskazuje druga nazwa Corazón de María. W 1889 roku poświęcił go biskup La Sereny, Antonio Orrego. Od 1966 roku holenderski ksiądz Juan Van Hecke wznowił nabożeństwa i zainstalował nowy zegar w dzwonnicy; zbudowany przez niego carillon poświęcono 11 września 1970 roku.

Kościół stoi na podmurówce z częściowo ciosanego kamienia, która wyrównuje spadek terenu, dlatego front i tył nie leżą na tej samej wysokości. Fasada ma 10,2 m szerokości i 21 m długości, nad wejściem wznosi się wieża o wysokości 27 m, a okna ostrołukowe jest 21: 3 z przodu, po 8 z każdej strony i 2 z tyłu. Za nim znajduje się zakrystia o wymiarach 4,51 na 4,3 m, co daje łącznie 233,6 m².

Kościół wysłano z portu w Antwerpii na niemieckim parowcu Biancas na początku 1889 roku, w blisko 400 paczkach blach. Montażem kierował belgijski inżynier; prace ukończono 2 marca 1889 roku, a poświęcił go biskup La Sereny Antonio Orrego.