Lautaro, Stratowulkan w Południowym Polu Lodowym Patagonii, Chile

Volcán Lautaro to stratowulkan, który wznosi się nad Południowym Polem Lodowym Patagonii i osiąga około 3.600 metrów wysokości. Około 90 procent jego powierzchni jest pokryte lodem i lodowcami, które określają wygląd i strukturę góry.

Istnienie wulkanu w tym miejscu rozpoznano w 1879 roku, ale szczyt zidentyfikowano jako Lautaro dopiero w 1961 roku. Nazwę nadano mu w 1952 roku na cześć Lautaro, XVI-wiecznego wodza Mapuczów, wcześniej zwano go Volcán de Los Gigantes i mylono z sąsiednim, niewulkanicznym Cerro FitzRoy. Jego erupcja z 1959 roku, obserwowana z samolotu, ustaliła położenie wulkanu i jest jedyną dobrze udokumentowaną erupcją historyczną w Południowej Strefie Wulkanicznej.

Wulkan nosi imię przywódcy Mapuche z 16. wieku, który opierał się hiszpańskiej ekspansji kolonialnej. To dziedzictwo rdzennych ludów pozostaje wpisane w tożsamość góry i historię regionu.

Dostęp wymaga zaawansowanych umiejętności wspinaczki górskiej ze względu na położenie w polach lodowcowych i narażenie na ekstremalne warunki pogodowe Patagonii. Odwiedzający powinni się przygotować na szybko zmieniające się warunki i wymagający teren.

Lautaro jest najaktywniejszym historycznie wulkanem Australijskiej Strefy Wulkanicznej; erupcje odnotowano w latach 1876, 1878–1879, 1883, 1933, 1945, 1959–1960, 1972 i 1978–1979. Erupcję z 1959 r. zaobserwowano z samolotu, co ustaliło położenie wulkanu; jest to jedyna dobrze udokumentowana erupcja historyczna w tej strefie.