Yerevan Children's railway, Kolejka dziecięca w Erywaniu, Armenia

Kolej dziecięca w Erewanie to linia wąskotorowa o długości 2,1 km w wąwozie Hrazdan, ze stacjami Hayrenik, Pionerakan i peronem Urakhutyun oraz tunelem o długości 45 m. Jej pociąg to mała żółto-czerwono-niebieska lokomotywa spalinowa ciągnąca trzy niskie, otwarte wagony w pasach czerwieni, żółci, zieleni i błękitu, stojące na żwirze obok kamiennego muru oporowego.

Babken Amatuni i Aghasi Khanjian zaproponowali kolej dziecięcą w 1935 roku, a 22 kwietnia 1936 roku położyli w parku kamień węgielny pod stację Paros, później przemianowaną na Hayrenik. Linia ruszyła 6 lipca 1937 roku, wcześniej niż planowano w listopadzie, z parowozem 159-434 i trzema otwartymi drewnianymi wagonami. Architekt Mikayel Mazmanyan zaprojektował park i pierwszy drewniany dworzec; pod koniec lat 40. Babken S. Hakobyan zastąpił go budynkiem z kamienia, a Gohar Grigoryan zaprojektowała ostatni dworzec.

Stacje noszą nazwy odzwierciedlające pionierskiego ducha i patriotyzm z tradycji edukacyjnej radzieckiej. Rodziny spotykają się tutaj, aby dzieci doświadczyły swojej pierwszej podróży pociągiem, a dorośli cieszyli się czasem w przyrodzie.

Linia biegnie przez wąwóz Hrazdan; dojść do niej można pieszo tunelem od głównej alei Erywania lub latem otwartym pociągiem odjeżdżającym w pobliżu domu-muzeum Yeghishe Charentsa. Pociągi odjeżdżają, gdy się zapełnią, bez rozkładu, a przejazd kończy się na zamkniętej stacji Pionerskaya, gdzie pasażerowie pozostają w wagonach, gdy skład cofa do Hayrenik.

Parowóz 159-434 z 1937 roku, zbudowany w zakładach w Podolsku, nie jest już używany i stoi na ślepym torze na stacji Hayrenik; uważa się go za najstarszy parowóz w Armenii. Obecny pociąg ciągnie lokomotywa spalinowa TU2-096, zbudowana w 1957 roku w zakładach maszynowych w Kałodze.