Dukan Dam, Zapora łukowa w Sulaymaniyah, Irak

Zapora Dukan to betonowa zapora łukowa na Małym Zabu, długa na 360 metrów i wysoka na 116,5 metra, o podstawie grubości 32,5 metra zwężającej się do 6,2 metra w koronie. Jej jasnobeżowa ściana wygina się między skalnymi klifami, a mały kanciasty budynek wystaje w pobliżu środka. Żółto-brązowa kamienna konstrukcja z rzędami ciemnych otworów stoi u prawej podstawy, a poniżej w zielonej wodzie stoją betonowe filary.

Zbudowana w latach 1954–1959 zapora Dukan była pierwszą w Iraku; zaprojektowała ją brytyjska firma Binnie & Partners, kluczowym inżynierem był Geoffrey Binnie, a profesor Pippard i Letitia Chitty z Imperial College zweryfikowali kształt łuku za pomocą modelu gumowego. Zanim jezioro Dukan zalało równinę Ranya, badania zarejestrowały około 40 stanowisk archeologicznych; wykopaliska w Tell Bazmusian i Tell Shemshara ujawniły świątynię z II tysiąclecia p.n.e. i wioskę z wczesnego VI tysiąclecia p.n.e. Około 1000–1200 rodzin z 50 wiosek przesiedlono na zachód od jeziora. Zaprojektowana przez rosyjską firmę elektrownia osiągnęła pełną sprawność w 1979 r.

Zanim jezioro Dukan zalało równinę Ranya, ewidencja objęła około 40 stanowisk archeologicznych, a pięć z nich przebadano wykopaliskowo: Tell Bazmusian, ed-Dem, Kamarian, Qarashina i Tell Shemshara. W Tell Bazmusian odkryto świątynię z drugiego tysiąclecia p.n.e.; Tell Shemshara dało wioskę z wczesnego szóstego tysiąclecia p.n.e. i pałac z glinianymi tabliczkami. Około 1000–1200 rodzin z mniej więcej 50 wsi przesiedlono na zachód od jeziora.

Zapora leży około 60 km na północny zachód od miasta Sulajmanijja, na Małym Zabie, dostępna drogą z Sulajmanijji lub Ranyi. Korona zapory ma 360 m długości i 6,2 m szerokości u góry; w pobliżu środka lica wystaje mały kanciasty budynek. Elektrownia mieści pięć turbin Francisa po 80 MW każda.

W 1990 roku zapora gościła grupę zagranicznych zakładników jako „żywe tarcze”, najpierw w pobliskim pawilonie gościnnym, potem w biurach obok kafeterii wewnątrz zapory, a na końcu w prefabrykowanych barakach na koronie, aby odstraszyć naloty koalicji w nadchodzącej wojnie w Zatoce w 1991 roku. Zostali uwolnieni w grudniu 1990 roku.