Basilica of the National Shrine of Our Lady of San Juan del Valle, Bazylika mniejsza w San Juan, Teksas, Stany Zjednoczone.

Bazylika Narodowego Sanktuarium Matki Bożej z San Juan del Valle to bazylika mniejsza Kościoła katolickiego w San Juan w Teksasie, podlegająca diecezji Brownsville. Obecny kościół sanktuarium, poświęcony w 1980 roku, stoi na północ od miejsca sanktuarium z 1954 roku, którego wieża zachowała się na południu. Na zewnętrznej ścianie sanktuarium znajduje się mural Jezus przedstawia swoją Matkę.

Ks. Jose Maria Azpiazu, O.M.I., zaczął szerzyć kult Matki Bożej z San Juan de los Lagos po objęciu w 1949 roku urzędu proboszcza parafii św. Jana Chrzciciela w San Juan. Zlecił artyście w Guadalajarze w Meksyku wykonanie kopii czczonej figury i umieścił ją w kaplicy w San Juan. Za zgodą biskupa Mariano S. Garriagi z Corpus Christi w 1954 roku zbudowano nowy kościół i sanktuarium. 23 października 1970 roku nisko lecący samolot uderzył w sanktuarium i eksplodował; wieża ocalała. Figurę uratowali ks. Patricio Dominguez i zakrystian Pedro Rodriguez. Kamień węgielny pod nowe sanktuarium położono 27 listopada 1976 roku, a poświęcenie odbyło się 19 kwietnia 1980 roku wobec około 50 000 osób.

Kult rozpoczął się w 1949 roku, gdy ksiądz Jose Maria Azpiazu, proboszcz parafii św. Jana Chrzciciela, zamówił w Guadalajarze w Meksyku kopię Matki Boskiej czczonej w San Juan de los Lagos i umieścił ją w kaplicy San Juan. Uratowana figura przetrwała pożar w 1970 roku, a jadalnia sanktuarium służyła jej tymczasowo za schronienie. Mural Jezus przedstawia swoją Matkę na zewnętrznej ścianie został poświęcony 2 lutego 1995 roku.

Największy ruch pielgrzymów panuje w soboty i niedziele; msze weekendowe odbywają się w sobotę o 11:30 i 17:30 oraz w niedzielę od 7:00 do 19:00, po hiszpańsku, angielsku i dwujęzycznie. Zewnętrzna droga krzyżowa biegnie ścieżką długości 3/4 mili, więc warto zarezerwować czas na jej przejście. Pierwotna wieża z 1954 roku stoi na południe od obecnego sanktuarium.

Zewnętrzna Droga Krzyżowa biegnie ścieżką o długości 1,2 km i liczy 30 brązowych posągów w naturalnej wielkości, poświęconych 16 października 1993 roku. Figury ustawiono w grupach wzdłuż trasy, a nie po jednej na stację, więc idący mijają kilka posągów przy każdym przystanku.