Bylaugh Hall

Bylaugh Hall to angielski dwór wiejski zbudowany z wapienia z płaskim dachem zwieńczonym ozdobnymi obeliskami i heraldycznymi kamieniami bestii. Wnętrze podąża za zasadami projektowania palladiańskiego z centralną podwójną schodami powrotnymi i płynącymi przestrzeniami bez tradycyjnych korytarzy.

Dom pochodzi z testamentu Sir Johna Lombea z 1817 r., który zapewniał fundusze na budowę, ale spory prawne opóźniły projekt do 1852 r., kiedy budowa wreszcie się rozpoczęła. Po ukończeniu w połowie 19. wieku budynek zyskał znaczenie wojskowe podczas II wojny światowej.

Architektura łączy elementy klasyczne i jakobiańskie z 19. wieku, odzwierciedlając zmieniające się projekty angielskich siedzieb wiejskich w tamtym okresie. Pomieszczenia wykazują cechy różnych okresów stylowych, które tworzą fascynującą mieszankę wpływów.

Budynek znajduje się na posiadłości w spokojnym wiejskim otoczeniu z ograniczoną liczbą miejsc parkingowych i opcjami dostępu, które powinny być sprawdzone z wyprzedzeniem. Większość odwiedzających będzie potrzebować samochodu, ponieważ transport publiczny na tym oddalonym terenie jest rzadki.

Podczas II wojny światowej budynek służył jako kwatera główna operacji 100 Group Bomber Support Królewskich Sił Powietrznych. Ta rola wojskowa jest mniej znana niż znaczenie architektoniczne, ale stanowi kluczową część jego przeszłości.

Lokalizacja: Bylaugh

Założenie: 1943

Architekci: Charles Barry, Jr., Robert Richardson Banks

Styl architektoniczny: Elizabethan architecture

Współrzędne GPS: 52.72809,1.01280

Najnowsza aktualizacja: 10 grudnia 2025 o 21:08