Saidai-ji Temple, Świątynia buddyjska w Higashi-ku, Japonia

Saidai-ji to świątynia Shingon, na której terenie znajduje się główna sala odbudowana w 1863 r., trzykondygnacyjna pagoda odbudowana w 1675 r. i brama niō z 1740 r. Główna sala ma ciemny dachówkowy dach z wygiętymi narożnikami, grube drewniane filary i rząd papierowych lampionów wzdłuż otwartej fasady. U jej podstawy stoją mały biały posąg i tablica.

Według tradycji świątyni początek sięga 751 roku, gdy Fujiwara no Minamitaru-hime poświęciła posąg Kannon w Kanaoka. W 777 roku mnich Anryū wzniósł salę w obecnym miejscu, nazwaną najpierw Saidaiji od rogu nosorożca zakopanego dla uśmierzenia ziemi; później zmieniono nazwę na Saidai-ji. Zapis pożaru z 1299 roku wymienia salę główną, trójkondygnacyjną pagodę i bramę Niō, co świadczy o tym, że świątynia była już znacząca.

Nazwa Saidai-ji pochodzi od wcześniejszej nazwy Sai-dai-ji, oznaczającej „świątynię rogu nosorożca”, od miejsca, gdzie zakopano róg nosorożca, aby uśmierzyć ziemię. Dziś świątynia jest pierwszym przystankiem pielgrzymki 33 Kannon w Chūgoku. Jej słynny festiwal Eyo, odbywający się w trzecią sobotę lutego, polega na rywalizacji mężczyzn w przepaskach biodrowych o święte kije; bębniarki otwierają wydarzenie i dokonują oczyszczenia zimną wodą.

Saidai-ji leży 10 minut spacerem od stacji JR Saidaiji (linia Ako) oraz od dworca autobusowego Ryobi. W dniu święta Eyo JR uruchamia dodatkowe pociągi, a z dworców Okayamy odjeżdżają autobusy bezpośrednie. Świątynia znajduje się blisko ujścia rzeki Yoshii.

Pałeczki shingi nie są rzucane przez mnichów, lecz po dwóch tygodniach modlitw spuszczane z okna Ofuku w głównej sali, owinięte w papier goo. Kobiety nie biorą udziału w szamotaninie, ale wszystkie perkusistki otwierające święto to kobiety, które tego wieczoru oczyszczają się zimną wodą w Kori-toriba.