Kōshō-ji Temple, Świątynia buddyjska w Shimogyō-ku, Japonia

Kōshō-ji to główna świątynia szkoły Shinshū Kōshō-ha, tuż na południe od Nishi Honganji w dzielnicy Shimogyō-ku w Kioto. Jej dwie główne sale to sala Amida (1915) i większa sala Goei (1912), połączone krytym korytarzem. Sala Amida ma szeroki, stromy dach z ciemnoszarych dachówek, ciemną drewnianą konstrukcję z okrągłymi filarami oraz dwa długie białe pionowe sztandary z czarnym tekstem zawieszone między filarami.

Tradycja przypisuje założenie świątyni w Yamashinie w 1212 roku uczniowi Shinbutsu, lecz udokumentowane początki wiążą się z mnichem Ryōgenem, który około 1321 roku przekształcił kwaterę Shinrana w Kioto w świątynię. W 1481 roku czternasty zwierzchnik Keigō przyłączył się z 42 świątyniami filialnymi do Honganji Rennyo. Spalona wraz z Honganji w Yamashinie w 1532 roku, została odbudowana w Osace i w 1591 roku przeniesiona na południe od Nishi Honganji.

Świątynia jest główną siedzibą szkoły Shinshu Kōshō-ha, która w 1876 roku pod 27. opatem Honjaku (Kason Sekishin) uniezależniła się od szkoły Honganji. Rodzina opata, Kason, sprawuje urząd monshu. Nazwa świątyni pochodzi od cesarskiego edyktu „Kōryū Shōbō” nadanego przez cesarza Shunde, a jej nazwa górska brzmi Entonzan.

Kōshō-ji znajduje się przy Horikawa-Shichijō w dzielnicy Shimogyō, tuż na południe od Nishi Honganji. Od stacji Kyoto to około 20 minut pieszo; przystanek autobusowy Nishi Honganji-mae (linie 9, 28 i 75) jest tuż przy świątyni. Głównym wejściem jest brama Amida-dō od południa.

Wieża dzwonna została odbudowana w 1774 r. na 13. rocznicę śmierci cesarza Momozono i ufundowana wraz z brązowym dzwonem przez cesarzową wdowę Kōrei-mon'in (Ichijō Tomiko). Zbudowany w 1848 r. magazyn kyōzō przechowuje kaligraficzną tablicę „Hōbōzō” ministra prawicy Konoe Tadahiro, nadaną przez cesarza Kōmei.