Awashima Shrine, Sanktuarium shinto w prefekturze Tottori w Japonii.

Awashima-jinja wznosi się na górze Myōjin, 36-metrowym wzgórzu, które niegdyś było wyspą na jeziorze Nakaumi. Szare kamienne torii z poświęconą liną i papierowymi paskami wita przybywających, a obok kamienny filar nosi inskrypcję 粟嶋神社. Całe wzgórze jest chronionym wiecznie zielonym lasem, a budynki świątyni przeniesiono ze stóp na szczyt w okresie Edo.

Rok założenia jest nieznany, ponieważ dokumenty zaginęły w licznych pożarach. W okresie Sengoku budynek spłonął podczas najazdu klanu Amago na Hōki; klan odbudował go później i ofiarował świątyni ziemie. W erze Genroku (1688–1704) spłonął ponownie; odbudowa w następnym roku przeniosła go ze stóp góry na szczyt. W latach 1751–1763 osuszenie terenów wokół Awashimy połączyło je z polderem Hikona, a w 1936 roku budynek odbudowano.

Nazwa świątyni pochodzi z legendy w Hoki Fudoki (733): Sukunabikona siał tu proso (awa), został wyrzucony przez dojrzały kłos i przeszedł do krainy wieczności, dlatego wyspę nazwano Awashima. Podanie ludowe dodaje, że zasadził nasiona prosa wydalone z kału i wyspa pokryła się prosem. W czasie restauracji Meiji świątynię przemianowano na Awashima Jinja, gdy połączono jej pomniejsze sanktuaria.

Świątynia stoi na górze Myōjin, 36-metrowym wzgórzu, które niegdyś było wyspą na jeziorze Nakaumi; otaczające tereny stały się polderem Hikona w erze Hōreki (1751–1763). Teren porastają duże kasztanowce japońskie i inne zimozielone drzewa, a święty gaj jest pomnikiem przyrody prefektury. Kamienne torii i jego inskrybowany filar z 粟嶋神社 stoją przed wejściem.

Nazwa świątyni pochodzi z legendy z Hōki Fudoki (733): karłowate bóstwo Sukunabikona siało tu proso, a gdy dojrzało, dosiadło pękniętego kłosa i odjechało do krainy wieczności. Córka miejscowego rybaka, która nieświadomie zjadła mięso syreny, została mniszką Yaobikuni; żyła jako pustelnica w jaskini Shizuno-iwaya po zachodniej stronie świątyni i zmarła w wieku 800 lat.