Kudaraō Shrine, Sanktuarium shintō w Japonii

Świątynia Kudaraō to w Hirakacie jednokondygnacyjny budynek sakralny z szerokim szarym dachem z dachówek, łagodnie wygiętym na końcach, i podwyższonym szczytem nad środkowym wejściem. Ciemna drewniana fasada ma białe tynkowane pola nad drzwiami, obok których wisi fioletowy proporzec. Przed budynkiem stoją trzy kamienne latarnie, a gruby skręcony powróz słomiany z białymi papierowymi paskami w zygzak biegnie przez żwirowy dziedziniec, podtrzymywany przez bambusowy słup z białą tablicą. Obecny honden to jednoprzęsłowa konstrukcja w stylu Kasuga-zukuri kryta korą cyprysu, przeniesiona tu z Kasuga Taisha w 1808 roku.

Po upadku Baekje potomek rodu królewskiego Shōkō otrzymał nazwisko Kudara no Konikishi. Jego prawnuk Kyōfuku, gubernator Mutsu, znalazł w 749 roku 900 ryō złota i został awansowany do trzeciego stopnia niższego; przeniósł siedzibę rodziny z Naniwy do Kawachi. Tam zbudował świątynię Kudara-ji i tę świątynię, a dwór ustanowił później mauzoleum dla jego syna Nanteia. Powtarzające się pożary doprowadziły do upadku, zanim świątynia przeszła pod kontrolę Kōfuku-ji i została odrestaurowana; obecny honden, przeniesiony z Kasuga Taisha, pochodzi z 1808 roku.

Nazwa Kudaraō pochodzi od Kudara no Konikishi, nazwiska nadanego przez dwór potomkowi rodu królewskiego Baekje, Shōkō (Zenkwangowi), po upadku Baekje. Świątynia czci przodków tego rodu; do okresu Edo bóstwem był Gozu Tennō, później utożsamiony z Susanoo. Obok wejścia wisi fioletowy sztandar, a gruby skręcony sznur słomiany z białymi zygzakowatymi paskami papieru rozciąga się nad żwirowym dziedzińcem.

Świątynia znajduje się przy 1-68 Nakamiya Nishinocho w Hirakacie, około dziesięciu minut pieszo od stacji Miyanosaka (linia Keihan Katano); autobusem ze stacji Hirakata-shi do przystanku Nakamiya Byoin-mae, potem 100 m na zachód. Ruiny sąsiedniej świątyni Kudara-ji są Specjalnym Miejscem Historycznym. Powrósło ze słomy z białymi paskami papieru przecina żwirowy dziedziniec — obejdź jego bambusowy wspornik.

Główna sala została tu przeniesiona z Kasuga Taisha w Narze, z którym blisko związani byli późniejsi opiekunowie świątyni, Kōfuku-ji; obecny budynek pochodzi z 1808 roku (era Bunka, rok 5) i jest jednoprzęsłową konstrukcją w stylu Kasuga z dachem z kory cyprysu. Do okresu Edo czczone bóstwo nosiło imię Gozu Tennō.