Kudara-ji, Specjalny obiekt historyczny w Hirakacie, prefektura Osaka, Japonia

Kudara-ji to miejsce dawnej świątyni buddyjskiej w Hirakacie, w prefekturze Osaka, z zrekonstruowanymi kamiennymi fundamentami i niskim stopniowanym murem oporowym z kamienia, na którym rosną pomarańczowoczerwone krzewy. Układ obejmował główną salę i salę wykładową w centrum, pagody po wschodniej i zachodniej stronie oraz krużganek łączący środkową bramę z główną salą. Teren urządzono jako park archeologiczny.

Kudara-ji został założony około 750 roku przez Kudara no Konikishi Kyōfuku, prawnuka Zenkō, syna ostatniego króla Paekche, który osiadł w Japonii. Kyōfuku ofiarował złoto znalezione w prowincji Mutsu na Wielkiego Buddę w Tōdai-ji. Świątynia spłonęła około XI–XII wieku i nigdy nie została odbudowana.

Nazwa świątyni pochodzi od Baekje, koreańskiego królestwa, którego królewski potomek Zenkō osiadł w Japonii i otrzymał nazwisko Kudara no Konikishi. Jego prawnuk Kyōfuku założył świątynię około 750 roku. Sąsiednia świątynia Kudaraō czci ten ród, a miejsce jest jednym z Ośmiu Widoków Hirakaty, znanym jako „Matsukaze ruin Kudara-ji”.

Teren jest dostępny transportem publicznym z krótkim spacerem od najbliższej stacji. Odwiedzający powinni nosić odpowiednie obuwie i zarezerwować czas na eksplorację wykopanych fundamentów.

Trzeci etap wykopalisk, rozpoczęty w 2005 roku, przyniósł fragmenty dużego płaskorzeźbionego wizerunku Buddy, pierwszego tego typu z okresu Nara. Znaleziska świadczą o wysokiej randze świątyni i potędze rodu Kudara no Konikishi.