Hakusan Chūkyo Shrine, Sanktuarium shintō w Japonii

Świątynia Hakusan Chūkyo stoi przy ujściu rzeki Ishiuchi do Miyagawa w Shirotori, w Gujō, a nad ścieżką prowadzi most. Jej drewniana sala modlitw, odbudowana w 1856 roku, spoczywa na wysokich słupach nad kamiennym fundamentem; ma pionowe, zwietrzałe deski, wystający dach z odsłoniętymi krokwiami i świętą linę z białymi zygzakowatymi paskami na froncie. Pod deskowaną górną częścią znajduje się rzeźbiona płyta, a przed nią niski biały płot z japońską tablicą.

Tradycja datuje założenie świątyni na 82 rok, za panowania cesarza Keikō, gdy bóstwo wygłosiło wyrocznię na górze Funao. W 717 mnich Taichō powiększył teren i naprawił pawilon. W 735 cesarz Shōmu wysłał Kibi no Makibiego ze świętym mieczem i zakazał wycinania drzew; Makibi zmienił zapis nazwy wsi. Obecny budynek główny odbudowano w 1856 roku.

Nazwa świątyni pochodzi od jej położenia w połowie drogi między Nagataki a szczytem na dawnym szlaku pielgrzymkowym Hakusan z Mino. Co roku w maju dwie miko wykonują pięcioczęściowy taniec kagura przy muzyce gagaku z 1120 roku, zwyczaj uznany przez Gujō za niematerialne dziedzictwo kultury ludowej. W październiku święto Gedonage obchodzi zbiory.

Świątynia stoi na lewym brzegu rzeki Ishidō, przy ujściu dopływu Miyagawa, a most prowadzi na ścieżkę dojazdową. Samochodem to około 12 km, mniej więcej 20 minut, od michi-no-eki Hakusan Bunka no Sato Nagataki drogami 314 i 127. Linia Ishidō przewoźnika Shirotori Kōtsū kursuje około trzy razy dziennie do przystanku Uwazaisho, 300 m na południe, ale nie w niedziele i święta; kurs południowy jest na zamówienie.

Na terenie rosną Jōan-sugi, cedr, oraz las bukowy, uznane 13 listopada 1974 r. za pomnik przyrody prefektury. Świątynia przechowuje też brązowy posąg Kokūzō Bosatsu, który według tradycji ofiarował Fujiwara no Hidehira w 1184 r.