Yudonosan Shrine, Sanktuarium shintō w Japonii

Świątynia Yudonosan nie ma głównej sali ani budynku kultu; sama góra jest przedmiotem czci, a skała pełni funkcję iwakura. Droga prowadzi obok wielkiego cynobrowego torii z ciemną tablicą ze złotymi znakami, a następnie obok chaty oczyszczenia, gdzie odwiedzający zdejmują obuwie i oczyszczają się papierowymi figurkami, zanim pójdą boso.

Świątynia na górze Yudono jest ostatnim etapem pielgrzymki shugendo przez trzy góry Dewa, po górze Haguro i górze Gassan. Przed erą Meiji utożsamiano ją z Dainichi Nyorai, ponad trzema buddami pozostałych szczytów. W 1932 roku podniesiono ją do rangi państwowej małej świątyni, a po wojnie została świątynią Beppyo Jinja Honcho.

Przed wejściem odwiedzający zdejmują obuwie w chacie oczyszczenia i nacierają się papierowymi podobiznami (katashiro); bez tego obrzędu wejście nie jest dozwolone. Świątynia zachowuje zwyczaj „nie pytać, nie mówić” o swoim świętym przedmiocie, a zdjęcia kami są surowo zabronione. Poeta haiku Matsuo Bashō, który przybył w lipcu 1689 r., pozostawił wers „Nie mogę mówić o Yudono, a jednak rękawy mam mokre”.

Sanktuarium nie ma głównej sali ani budynku kultu; sama góra jest obiektem czci. Odwiedzający muszą zdjąć buty w chacie oczyszczenia i dokonać oczyszczenia papierową figurką, zanim się zbliżą. Samochody prywatne nie mogą dojechać do sanktuarium; zaparkuj na parkingu Senninzawa i skorzystaj z autobusu wahadłowego lub idź pieszo. Miejsce jest niedostępne zimą z powodu obfitych opadów śniegu.

Przed wejściem odwiedzający zdejmują buty w chacie oczyszczenia i nacierają się papierowymi figurkami (katashiro); wymagane jest bose oczyszczenie, nie kąpiel. Świątynia nie ma honden ani haiden: sama góra jest bóstwem, a fotografowanie świętego obiektu jest zabronione. Poeta Matsuo Bashō, który przybył w lipcu 1689 roku, pisał o mokrych rękawach w Yudono, o czym nie mógł mówić.