Muryōkō-in Ato, Stanowisko archeologiczne i dawna świątynia buddyjska w Hiraizumi, Japonia

Muryōkō-in Ato to miejsce świątyni ufundowanej przez Fujiwarę no Hidehirę w późnym okresie Heian, wzorowanej na Byōdō-in w Uji, lecz większej, o powierzchni około 6,5 hektara (240 m wschód-zachód na 270 m północ-południe). Wykopaliska odsłoniły fundamenty głównego pawilonu, staw z wyspą i wały ziemne; dziś przy nieruchomej wodzie wznoszą się trawiaste wzniesienie i niewielka drewniana konstrukcja, a wśród terenu leżą kamienie fundamentowe i rośnie sosnowy las.

Fujiwara no Hidehira, trzeci przywódca rodu Ōshū Fujiwara, zbudował Muryōkō-in pod koniec okresu Heian na wzór Byōdō-in w Uji i nazwał go Niimidō. Teren miał około 240 m ze wschodu na zachód i 270 m z północy na południe, prawie 6,5 ha, więcej niż Byōdō-in. Po upadku rodu powtarzające się pożary pozostawiły tylko wały i kamienie fundamentowe; wykopaliska w 1952 r. potwierdziły układ opisany w Azuma Kagami, a w 1955 r. miejsce uznano za Specjalny Zabytek Historyczny.

Świątynia nosiła nazwę Shin-mi-dō, „nowa sala Mōtsū-ji”, i została wzniesiona przez Fujiwarę no Hidehirę na wzór Byōdō-in w Uji. Jej główna sala była zwrócona na wschód, aby zachodzące słońce kryło się za górą Kinkei, co wyrażało myśl Czystej Krainy. Wykopaliska ukazują teren o wymiarach około 240 na 270 metrów, większy niż Byōdō-in.

Miejsce jest łatwo dostępne z Hiraizumi i ma panele informacyjne wyjaśniające układ świątyni i kontekst historyczny. Zaplanuj wystarczająco czasu, aby przejść po terenie i zrozumieć, jak były rozmieszczone budynki.

W przeciwieństwie do Byōdō-in przed salą główną ułożono dachówki, a w stawie znajdowała się wyspa. Sala główna miała rozmiar Sali Feniksa, lecz jej boczne korytarze były o jedno przęsło dłuższe. Wykopaliska z 1952 r. potwierdziły te dane z Azuma Kagami.