Mizuwakasu Shrine, Chram shinto w Okinoshimie, Japonia.

Mizuwakasu Shrine to świątynia shinto w dzielnicy Kori na wyspie Okinoshima w prefekturze Shimane. Jej główny budynek, wzniesiony w 1795 roku, jest krytą strzechą konstrukcją w stylu Oki-zukuri z dwuspadowym korpusem i bocznym wejściem, skrzyżowanymi ozdobami kalenicy i daszkiem przednim. Przed nim stoi sala z zielonoszarym metalowym dachem, panelami kratowymi i werandą, ozdobiona skręconymi powrozami ze słomy i białymi paskami papieru.

Dokumenty założycielskie świątyni zaginęły w średniowiecznych wojnach, ale kronika z 1688 roku przekazuje tradycję, że bóstwo wylądowało w Igo i zostało przeniesione przez białe gołębie. W 842 roku świątynię wpisano w poczet oficjalnych sanktuariów, a w 927 roku Engishiki nadał jej rangę Myojin Taisha. Powódź zniszczyła budynki w 1676 roku, a odbudowano je na obecnym miejscu w 1678 roku.

Nazwę sanktuarium zapisuje się 水若酢, lecz spis z ery Meiji wskazywał, że pierwotna forma brzmiała 水若咋, a znak 酢 podstawiono później. Odbywający się co dwa lata, w latach parzystych, festiwal Goka obejmuje yamabiki shinji: dzieci poniżej ósmego roku życia ciągną wóz zwany Hōraizan do otabisho, obok mikomai, shishimai i yabusame. Jest to jedno z trzech wielkich matsuri Oki i niematerialne dziedzictwo kultury ludowej prefektury Shimane.

Świątynia znajduje się przy 723 Kori w Okinoshimie, około 20 km na północ od portu Saigo. Autobusy z portu zatrzymują się na przystanku Mizuwakasu-jinja-mae po około 40 minutach, ale kursów jest niewiele, więc przed wyjazdem warto sprawdzić godziny powrotu. Na terenie świątyni leży też grupa kurhanów Mizuwakasu, w tym okrągły kopiec o średnicy 20 m za głównym pawilonem.

Na terenie sanktuarium znajdują się dwa kurhany. Kurhan nr 1, na wschód od sali, kryje komorę grobową typu korytarzowego o długości około 11 metrów, największą na wyspach Oki, odkrytą w 1920 roku przy zasypywaniu stawu, który był fosą kurhanu. Znaleziono tam miecze, żelazne grociki strzał i szklane paciorki.