Saishō-ji, Świątynia buddyjska w Setagaya, Japonia.

Saishō-ji, pełna nazwa Takezono-san Saishō-ji Kyōgaku-in, to świątynia buddyjska szkoły Tendai należąca do linii Kan'ei-ji, położona w Taishidō w Setagawie. Jednokondygnacyjna sala ma piramidalny dach z bladozielonej dachówki wystający nad ciemną drewnianą fasadą, a przed zamkniętymi środkowymi drzwiami wisi gruby sznur. Wejście flankują dwa kamienne słupy z inskrypcjami, a niskie kamienne stopnie prowadzą na drewnianą werandę.

Według tradycji świątyni została założona w 1311 roku przez mnicha Gen'o w pobliżu Momiji-yama zamku Edo, przeniesiona do Kojimachi Kaizuka, gdy Ōta Dōkan budował zamek w 1457 roku, następnie do Akasaka, a w 1604 roku do Aoyama Minamichō na działce o powierzchni 3000 tsubo. Niektórzy badacze datują założenie na 1604 rok. W latach 1909–1911 przeniesiono ją do Taishidō.

Głównym obiektem kultu świątyni, Meao Fudo, jest jedna z pięciu kolorowych figur Fudo Myoo w Tokio, zwana Fudo o niebieskich oczach. To hibutsu, ukrywane i nigdy niepokazywane zwiedzającym; widoczny jest stojący przed nim brązowy posąg Fudo Myoo z 1642 roku. Wizerunek trafił tu w 1882 roku ze zlikwidowanej świątyni Kango-ji w Azabu.

Świątynia znajduje się blisko stacji Sangenjaya i jest łatwo dostępna liniami Tokyu Den-en-toshi lub Setagaya. Tereny są dostępne pieszo i oferują prostą wizytę bez większych przeszkód.

Hibutsu Meao Fudo, przypisywany Enninowi, nigdy nie jest pokazywany; przed nim stoi brązowa figura Fudo Myoo z 1642 roku, przeniesiona tu w 1882 roku ze zlikwidowanej świątyni Kango-ji w Azabu. Na terenie świątyni znajdują się też groby rodów Okubo z Odawary, Ogino-Yamanaki i Karasuyamy.