Wallender Born, Gejzer zimnej wody w Wallenborn, Niemcy.

Wallender Born to zimny gejzer w Wallenborn w Vulkaneifel. Jego sztuczny szyb znajduje się pod powierzchnią małego stawu, dlatego woda jest wyrzucana burzliwie, a nie jak fontanna. Gazem napędowym jest dwutlenek węgla, ze śladowymi ilościami siarkowodoru dającymi zapach zgniłych jaj. Erupcje następują mniej więcej co 35 minut: najpierw słup wody o wysokości 2–4 m, potem kilka minut burzliwego wrzenia.

Wallender Born przez długi czas przed jakimkolwiek wierceniem był okresową mofetą, źródłem emitującym gaz. W 1933 roku mofetę odwiercono do głębokości 38 m dla produkcji wody mineralnej; odwiert stał się erupcyjny i wyrzucał wodę, płuczkę wiertniczą i dwutlenek węgla. Otwór obudowano do 30 m, ale agresywna woda szybko uszkodziła rurę, której resztki po II wojnie światowej wystawały jeszcze z sadzawki. W 1975 roku mofeta otrzymała szyb studzienny z 40-centymetrową warstwą żwiru, a w 1983 roku obudowano ją kolumnami bazaltowymi. Przebudowa w 2001 roku zwęziła szyb i uczyniła z niej dzisiejszy gejzer zimnej wody.

Mieszkańcy miejscowi czule nazywają to miejsce "Brubbel", nazwa, która odzwierciedla bulgotanie i szumienie wody. Społeczność przyjęła tę nazwę jako część swojej tożsamości i włączyła ją w szlaki turystyczne i tablice informacyjne.

Erupcje następują mniej więcej co 35 minut: przez kilka sekund słup wody o wysokości 2–4 m, potem kilka minut bulgotania z przelewem, który zalewa otoczenie szybu i odpływa murowanym kanałem do pobliskiego strumienia. W drugiej fazie trzymaj się z dala od krawędzi. Woda jest mocno mętna od osadów, a gaz zawiera śladowe ilości siarkowodoru, wyczuwalne jako zapach zgniłych jaj.

Poniżej powierzchni zjawisko działa poprzez złożoną interakcję: dwutlenek węgla jest wypychany z głębszych warstw, miesza się z wodą i tworzy regularne cykle erupcji. Źródło zawiera również ślady siarkowodoru, które czasami wytwarzają charakterystyczny zapach.