Manor house in Karow, Dwór w stylu neoklasycystycznym w Karow, Plau am See, Niemcy.

Dwór w Karow składa się z dwóch połączonych budynków: Starego Zamku, neoklasycystycznego tynkowanego obiektu o trzynastu osiach, dwóch kondygnacjach i płaskim dachu czterospadowym, oraz Nowego Zamku, neobarokowej dobudówki o siedmiu osiach z dachem mansardowym krytym łupkiem. Południowa fasada Starego Zamku ma trójosiowy ryzalit środkowy z oknami łukowymi między kolosalnymi pilastrami i herbem von Cleve w szczycie.

Karow po raz pierwszy wzmiankowano 23 kwietnia 1254 r. Około 1295 r. rycerz Huno von Karow miał władać majątkiem; rodzina von Hahn posiadała go do 1605 r. Stary Zamek odbudowano po 1789 r. dla Otto Conrada von Hahna, a około 1800 r. Franz Ludwig von Reden i Ernst von Lenthe kazali wznieść nowy dwór. W 1898 r. Johannes Schlutius nabył majątek o powierzchni 3 132 hektarów.

Posiadłość słynie z dwóch dworów z kolejnych epok stojących bezpośrednio obok siebie, prawdopodobnie jedyny taki przypadek w Meklemburgii poza Peckatel. Wnętrza w większości utracono w 1945 roku; obecne wyposażenie pochodzi z innych obiektów. Park, założony w latach 1845–1870 jako angielski ogród krajobrazowy, około 1900 roku powiększono o egzotyczne drzewa, takie jak platany i cypryśniki błotne.

Posiadłość leży bezpośrednio przy drodze B192 między Goldberg a Malchow; dwa połączone dwory stoją obok siebie, a wejście do nowego skrzydła znajduje się po stronie zachodniej, od strony folwarku. Park krajobrazowy założony w latach 1845–1870 rozciąga się na południe od budynków. Ruiny mauzoleum rodziny Schlutius stoją około 500 metrów na wschód od dworu, poza parkiem.

Zrujnowane mauzoleum rodziny Schlutius, wzniesione w latach 1912–1916 pięćset metrów na wschód od dworu poza parkiem, nawiązuje do mauzoleum Teodoryka. Marmurowe ściany i mozaikowy sufit zniknęły, ale brązowa statua opłakującej kobiety dłuta Wilhelma Wandschneidera, ustawiona przy wejściu w 1919 roku, została odnaleziona i stoi dziś w kaplicy cmentarnej w Karow.