Schlossgarten Stuttgart, Park w Stuttgarcie, Niemcy

Park to rozległa strefa zieleni rozciągająca się od centrum Stuttgart w kierunku rzeki Neckar, łącząca różne części poprzez ścieżki spacerowe, fontanny i obsadzone tereny. Przestrzeń jest podzielona drogami, które przecinają mosty dla pieszych, tworząc ciągłą strefę zieleni.

„Ogród hrabiowski” przy Starym Zamku wzmiankowano już w 1350 r.; w połowie XVI w. książę Krzysztof założył renesansowy ogród przyjemności, który od 1746 r., wraz z rozpoczęciem budowy Neues Schloss, został zabudowany. Około 1800 r. powstały otwarte dla ludności „Ogrody Królewskie”, przy czym Nikolaus Friedrich von Thouret zaprojektował górne w 1807 r., a dolne w latach 1813–1817. Wystawy ogrodnicze Bundesgartenschau w 1961 i 1977 r. zniszczyły w dużej mierze dawne struktury w górnym i środkowym ogrodzie, a dolny ogród ostrożnie odnowiły.

Nazwa pochodzi od ogrodów zamkowych; około 1800 r. „Königliche Anlagen” od początku otwarto dla ludności, czyniąc Schlossgarten ogrodem ludowym (Volksgarten). W górnym ogrodzie stoją opera i teatr Staatstheater Stuttgart, Kunsthalle, Eberhardsgruppe i Landtag; środkowa część mieści ruinę Neues Lusthaus i planetarium Carl Zeiss.

Park dzielą na trzy części ulice, które przekracza się kładkami: Ferdinand-Leitner-Steg nad Schillerstraße i Grüne Brücke nad Cannstatter Straße. Untere Schlossgarten ciągnie się aż do Mineralbäder w Berg przy brzegu Neckaru w Bad Cannstatt. Prace przy Stuttgart 21 dotyczą części Mittlerer Schlossgarten.

Prosta Felix-Mendelssohn-Bartholdy-Allee przebiega przez Dolny Schlossgarten, a obok niej płynie sztuczny strumień wzorowany na zakrytym Nesenbachu, zasilający kolejno Nymphensee, Eissee i Inselsee. Aleja i jeziora nawiązują do klasycystycznego planu Nikolausa Friedricha Thoureta; od 1987 r. podejmuje się próby odtworzenia jego architektury ogrodowej z Ovalsee i aleją parkową.