Jewish Orphanage Berlin-Pankow, Zabytek architektury w Pankow, Niemcy.

Ten budynek w Pankow został zbudowany między 1912 a 1913 przez architekta Aleksandra Beera i łączy sale lekcyjne, sale sypiane i przestrzenie wspólne w jedną strukturę. Układ pokazuje, jak przestrzenie życiowe i edukacyjne były zorganizowane razem w tym samym budynku.

Dom dziecka rozpoczął działalność w 1882 r., gdy gmina żydowska w Berlinie przejęła placówkę dla 39 chłopców-uchodźców z rosyjskich pogromów. Po pożarze w 1911 r. Alexander Beer zaprojektował neobarokowy budynek wzniesiony w latach 1912/13. Działał do grudnia 1940 r., gdy połączono go z sierocińcem Auerbacha; ostatnich mieszkańców deportowano do obozów w 1942 r.

Budynek mieści dziś bibliotekę dzielnicową im. Janusza Korczaka (od 2001) i szkołę ogólnokształcącą SchuleEins (od 2007) oraz służy jako centrum kultury i miejsce spotkań. Od ponownego otwarcia w 2001 odbywają się tu wydarzenia traktujące komunikację jako środek informacji i utrzymania pokoju; z tej idei powstał w 2007 roku cykl Pankower Waisenhausgespräche. Stowarzyszenie przyjaciół i sponsorów, wśród nich Jutta Limbach, Wolfgang Thierse i zmarła Christa Wolf, pielęgnuje pamięć o sierocińcu.

Budynek znajduje się w Pankow i jest łatwo dostępny transportem publicznym Berlina. Dziś funkcjonuje jako biblioteka, dlatego odwiedzający powinni zaplanować z wyprzedzeniem i sprawdzić godziny otwarcia.

Beer zaprojektował układ w taki sposób, aby nauczanie i życie mogły odbywać się pod jednym dachem w efektywny sposób. Takie podejście było nowatorskie dla projektowania domów dziecka na początku XX wieku.