Parc de Can Boixeras, Pałac i park w L'Hospitalet de Llobregat, Hiszpania

Can Buxeres to historyczna posiadłość w L'Hospitalet de Llobregat, na którą składają się rezydencja letnia, dom gospodarczy i ogrody. Rezydencja, neoklasycystyczny budynek z gankiem dodanym w latach 20. XX wieku, stoi obok ceglanej wieży w stylu neomudéjar, zbudowanej w 1875 roku jako młyn wodny. W ogrodach znajduje się okrągła modernistyczna świątynka z mozaikową kopułą wspartą na sześciu betonowych kolumnach oraz mur obwodowy z kamienia i cegły z bramą wjazdową z 1911 roku przy Carretera d'Esplugues.

Posiadłość, początkowo zwana Ca n'Alemany lub Casa Alta, należała do Josepa d'Alemany i Salla, który w 1741 otrzymał od Filipa V tytuł ciutadà honrat de Barcelona. W 1875 Joaquima Casanovas kazała wznieść neomudéjarską ceglaną wieżę służącą jako młyn wodny. Lluís Buxeres i Abat kupił majątek w 1877, a w 1901 zlecił architektowi Antoniowi Serrallachowi przekształcenie go w rezydencję letnią; Manuel Joaquim Raspall projektował ogród od 1906, ukończony w 1911. Miasto kupiło posiadłość w 1968 za 32 miliony peset i 8 listopada 1972 ogłosiło ją parkiem miejskim.

Nazwa posiadłości pochodzi od rodziny Buxeres, właścicieli od 1877 r.; Lluís Buxeres i Abat ją kupił, a jego syn Francesc założył dom handlowy Buxeres Germans i Font, importujący kakao i kawę z Fernando Poo (obecnie Bioko). Około 1905 r. rodzina sprowadziła z wyspy chłopca imieniem Amadeu, który pracował jako służący i stał się w L'Hospitalet znany z robienia zakupów i załatwiania sprawunków.

Posiadłość została kupiona przez gminę w 1968 r. i 8 listopada 1972 r. uznana za park miejski. Ogród dzieli się na tarasy rozdzielone balustradami zdobionymi wazami i pucharami, więc między poziomami są schody. Wielka brama przy Carretera d'Esplugues z datą 1911 ma pilastry korynckie; nad murem otaczającym ogród biegnie linia kolejowa.

Modernistyczny templet w ogrodzie to okrągły pawilon z kopułą na bębnie wspartą na sześciu betonowych kolumnach, pokryty drobnymi kawałkami szkliwionej mozaiki ceramicznej. Okładzinę wykonał mistrz budowlany Gonçal Batlle i Monrós z pomocą murarza o nazwisku Badosa. Zamyka go kuta żelazna krata, a do wejścia prowadzą stopnie.