Monestir de la Trinitat de València, Gotycki i barokowy klasztor w La Saïdia, Walencja, Hiszpania.

Monestir de la Trinitat de València to zespół klasztorny nad brzegiem Turii, w La Saïdia. Jego kościół nawiązuje do modelu gotyku katalońskiego: jednonawowy, pięcioprzęsłowy, z kaplicami między przyporami i wieloboczną absydą, przykryty sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, których zworniki i wsporniki zachowały pierwotną polichromię. Barokowa okładzina z sklepień kolebkowych z lunetami, wykonana w latach 1695–1700, znajduje się obecnie poniżej gotyckich sklepień. Krużganki i refektarz są w stylu gotyku walenckiego, a fasada kościoła z ciosów i ziemi ubijanej jest gotykiem płomienistym z ceramicznym tondem nad XV-wiecznymi drzwiami.

Na tym miejscu stał już w 1265 roku klasztor trynitarzy z szpitalem pod wezwaniem św. Guillema. Bulle papieskie z 1443 i 1445 roku zlikwidowały tę wspólnotę, a królowa Maria Kastylijska osadziła tu klaryski z Gandii, kładąc 9 lipca 1445 roku kamień węgielny nowego klasztoru i ukrywając pod nim swój pierścień. Za przeoryszy Isabel de Villena (1463-1490) wybrukowano kościół i wzniesiono krużganki, dormitoria oraz kuchnię.

Zakonnice w tym klasztorze tworzyły i przepisywały ważne teksty religijne, które kształtowały uczeni tradycje regionu. Ich pisarska działalność miała znaczący wpływ na sposób, w jaki przekazywana była wiedza religijna z pokolenia na pokolenie.

Klasztor stoi przy Carrer de la Trinitat, nad rzeką Túria. To wspólnota klauzurowa, więc zwiedzać można tylko kościół w godzinach mszy; na resztę zespołu trzeba uzyskać zgodę wcześniej. Wejście do kościoła prowadzi od południa, przez boczną bramę, ponieważ dwa chóry zajmują zachodni koniec nawy.

Średniowieczne manuskrypty stworzone w tych murach pokazują, jak zakonnice starannie zapisywały swoją wiedzę w pięknym piśmie. Te zachowane dokumenty ujawniają często pomijaną rolę, jaką kobiety odegrały w intelektualnej historii Walencji.