Campanar de Reus, Gotycka dzwonnica w Reus, Hiszpania.

Campanar de Reus to sześciokątna gotycka wieża dzwonna przylegająca do Prioral de Sant Pere, szeroka na 12 metrów i wysoka na 62 metry, z siedmioma kondygnacjami przykrytymi sklepieniami krzyżowo-żebrowymi. Wieńczy ją iglica z grzebieniami, otoczona mniejszymi iglicami. Prowadzą w górę dwie spiralne klatki schodowe: pierwsza obsługuje puste dolne pomieszczenia, druga, węższa, po 214 stopniach dociera do górnej galerii.

Wieżę zamówiono w 1512 roku u mistrzów Fonta i Beneta Otgera z Lyonu, a prace rozpoczęto w 1520 roku obok kościoła Prioral de Sant Pere. Kościół konsekrowano w 1543 roku, a dzwonnicę ukończono w 1566 roku pod kierownictwem mistrza Domèneca Sarobé. W XIX wieku, podczas wojen karlistowskich, służyła jako wojskowa wieża obserwacyjna.

Dzwony nadawały wieży rolę obywatelską: biły na zmarłych, święta, pożary i ostrzegały przed atakami, a od XV wieku na początku burz, co w 1860 roku potępiła gazeta. Od 2000 roku reuskie grupy harcerskie Misericòrdia i MontsantCim są oficjalnymi dzwonnikami miasta, noszącymi zieloną lub bordową koszulkę i harcerską chustę.

Na wieżę wchodzi się z chóru kościoła albo przez dom dzwonnika, z wejściem od strony Fossar Vell; obie drogi prowadzą do wąskich schodów kręconych. Do górnej galerii jest łącznie 214 stopni, a ostatni odcinek jest najwęższy. Szósta kondygnacja ma galerię obiegającą całą wieżę.

Na szóstym piętrze, obok dzwonu Sant Bernat, do 1936 roku znajdowały się „Matraques” — drewniano-żelazne urządzenie uderzane w Wielkim Tygodniu zamiast wyciszonych dzwonów. Podczas XIX-wiecznych wojen karlistowskich wieża służyła jako wojskowa wieża obserwacyjna, sygnalizując miastu zagrożenia flagami.