Arco de Ladrillo, Valladolid, Ceglany łuk kolejowy w Valladolid, Hiszpania

Arco de Ladrillo to ceglany łuk przebiegający przez linię kolejową do Madrytu w Valladolid, zbudowany całkowicie z glinianych cegieł. Struktura posiada zakrzywiony kształt podparty solidnymi fundamentami z obu stron.

Zbudowany w 1856 roku, przed ułożeniem torów Madryt-Hendaye, łuk uchodzi za pierwszą budowlę kolejową Valladolidu. Jego pochodzenie jest sporne: przypisuje się go Juliánowi Sánchezowi jako wzór łuków portali tuneli na zlecenie Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España, inżynierowi Venancio del Valle lub, najprawdopodobniej, Joaquínowi Fernándezowi Gamboi, który wzniósł go, by dowieść wytrzymałości cegieł ze swojej fabryki. Planowane zakopanie linii groziło rozbiórką i przeniesieniem; anulowanie projektu zapewniło jego zachowanie.

Nazwa Arco de Ladrillo oznacza „ceglany łuk”, od 147 276 cegieł pełnych tworzących konstrukcję, z których 34 680 jest widocznych i ma 22,2 cm długości, 14 cm szerokości i 5 cm wysokości. Łuk nie ma znanego zastosowania praktycznego i mógł powstać jako popis w rywalizacji żelaza i cegły pod koniec XIX wieku.

Łuk przecina tory linii Madryt–Hendaye obok dworca Valladolid-Campo Grande, więc ogląda się go z okolicznych ulic i peronów, a nie podchodząc pieszo. Przyczółki nie są symetryczne: jeden ma 6,50 m szerokości i 2,60 m wysokości, drugi 6,62 m szerokości i 1,71 m wysokości. Górna powierzchnia przyczółków jest otynkowana, prawdopodobnie dla poprawy wodoodporności.

Dwie osoby stojące na końcach, wewnątrz przyczółków, słyszą się doskonale mówiąc normalnym głosem, a trzecia w środku nic nie słyszy: intrados przewodzi dźwięk. Łuk liczy 147 276 cegieł pełnych, z których 34 680 jest widocznych.