Coria gate, Średniowieczna brama w Cáceres, Hiszpania

Brama Coria już nie istnieje: została rozebrana w 1879 roku, a jej miejsce zajmuje dziś plaza del Socorro, gdzie w ogrodzie widać resztki muru rzymskiego obok dawnej lokalizacji bramy. Zachowany w pobliżu łuk z ceglanym sklepieniem, nad Adarve Obispo Álvarez de Castro na rogu ulicy Tiendas, to odrębna budowla z XVIII wieku łącząca dwa domy szlacheckie. Brama była półkolistym łukiem z ciosami o wypukłej powierzchni, podobnym do Arco del Cristo, flankowanym przez dwie wieże później włączone w domy.

Była najdalej na północ wysuniętą z czterech bram rzymskiej Norba Caesarina, połączoną z Vía de la Plata odnogą drogi. Mur odbudowano w czasach almohadzkich, a tradycja umieszcza tu wjazd Alfonsa IX z Leónu do Cáceres w 1229 roku. Brama stała do 1879 roku, gdy Joaquín Muñoz Chaves uzyskał zgodę na rozbiórkę i wykorzystanie materiału; protest Real Academia de Bellas Artes de San Fernando dotarł za późno.

Druga nazwa bramy, Arco del Socorro, pochodzi od figury Virgen del Socorro umieszczonej w niszy nad łukiem po chrześcijańskim podboju w XIII wieku; już w 1742 r. nazywano ją puerta de Nra. Sra. del Socorro. Polichromowana rzeźba o wysokości około 30 cm, datowana na XVII wiek, została przeniesiona po rozbiórce w 1879 r. i od 1940 r. wystawiana w zakratowanej niszy Casa de los Condes de Trespalacios, aż zniknęła na początku XXI wieku.

Brama już nie istnieje: została rozebrana w 1879 r., a jej miejsce zajmuje dziś plaza del Socorro w starym mieście. W ogrodzie na placu można zobaczyć resztki muru rzymskiego obok dawnego położenia bramy. Zachowany ceglany łuk z XVIII wieku, który łączył dwa domy szlacheckie, znajduje się w pobliżu nad calle Adarve Obispo Álvarez de Castro na rogu z calle Tiendas.

Brama została rozebrana w 1879 roku przez Joaquína Muñoza Chavesa, który wykorzystał uzyskane materiały na własny rachunek, za zgodą architekta miejskiego Emilia Maríi Rodrígueza. Real Academia de Bellas Artes de San Fernando zaprotestowała, ale jej pismo dotarło do Cáceres dopiero w lutym 1880 roku, gdy rozbiórka była już wykonana.