Temple of Soleb, Egipska świątynia i stanowisko archeologiczne w Nubii, Sudan.
Świątynia Soleb to budynek religijny z piaskowca z wieloma salami kolumnowymi, sanktuariami i wejściami ułożonymi zgodnie z zaplanowanym planem. Struktury wykazują typowy układ świątyń egipskich z przestrzeniami centralnymi i ozdobnymi ścianami wszędzie.
Amenhotep III kazał wznieść świątynię około 1350 r. p.n.e. według projektu Amenhotepa, syna Hapu, architekta świątyni w Luksorze. Budowana w pięciu etapach stała się największą świątynią egipską na południe od Teb. Miękki piaskowiec i trzęsienia ziemi między VII a V w. p.n.e. obróciły ją w ruinę; bloki wykorzystano ponownie w Gebel Barkal.
Egipska nazwa świątyni brzmiała mennu cha-em-maat, „twierdza Cha-em-maat”, od słowa mennu („twierdza”) i imienia horusowego Amenhotepa III. Na kolumnach sali hypostylowej znajduje się lista około 60 obcych nazw miejscowości i ludów, m.in. Tunip, Kadesz, Byblos i Karkemisz, z których niektóre nie są znane z innych źródeł.
Ruiny stoją na zachodnim brzegu Nilu, między drugą a trzecią kataraktą, około 500 km na południe od Asuanu. Dociera się tu od wsi Soleb; odsłonięty teren to piasek i bloki kamienne. Wykopaliska włoskiej misji trwały od 1957 do 1977 roku, więc jest to czynny teren archeologiczny, a nie urządzony zabytek.
Na kolumnach sali hypostylowej znajduje się lista około 60 obcych nazw miejsc i ludów, m.in. Tunip, Kadesz, Byblos i Karkemisz, a także nazwy nieznane z innych źródeł. Dwie pieczęcie na cegłach z napisem „stado baranów Nebmaatre” dowodzą, że wzdłuż drogi procesyjnej trzymano święte stado.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 481 współtwórców z całego świata.