Zobacz zabytki wokół Ciebie w AROtwieraj skrzynie w aplikacji
Around Us jest stworzony na Twój telefon — skieruj aparat na ulice i odkrywaj zabytki oraz miejsca wokół Ciebie w rzeczywistości rozszerzonej.Around Us działa najlepiej na telefonie — skrzynie odblokowują się, gdy spacerujesz, odkrywasz i fotografujesz pobliskie miejsca.
Wybór około trzydziestu włoskich wysp pokazuje różne cechy, od naturalnych źródeł termalnych po skaliste klify i białe piaszczyste plaże.
Włochy mają dziesiątki wysp rozrzuconych wzdłuż wszystkich wybrzeży, od wód Toskanii po granice Morza Śródziemnego. Ta kolekcja obejmuje trzydzieści wysp, od południa Toskanii po Sycylię, w tym Sardynię i Ligurię. Niektóre są znane na całym świecie, inne pozostają ciche i rzadziej odwiedzane, każda ma swój własny charakter.
Na niektórych warto się zatrzymać ze względu na źródła termalne i ogrody. Inne zachwycają klifami, które opadają do morza, plażami z białym piaskiem lub wioskami z kolorowymi domami. Niektóre pokazują ślady historii, a inne mają dziką, nieskażoną naturę. Są miejsca, które przyciągają wielu turystów, i takie, które są spokojne, z dala od tłumu.
Podróż po włoskich wyspach oferuje różnorodne środowiska: od tętniących życiem przestrzeni z lokalnym widokiem do miejsc spokojnych, gdzie łatwo zapomnieć o świecie i cieszyć się ciszą.
Wybór około trzydziestu włoskich wysp pokazuje różne cechy, od naturalnych źródeł termalnych po skaliste klify i białe piaszczyste plaże.
Włochy mają dziesiątki wysp rozrzuconych wzdłuż wszystkich wybrzeży, od wód Toskanii po granice Morza Śródziemnego. Ta kolekcja obejmuje trzydzieści wysp, od południa Toskanii po Sycylię, w tym Sardynię i Ligurię. Niektóre są znane na całym świecie, inne pozostają ciche i rzadziej odwiedzane, każda ma swój własny charakter.
Na niektórych warto się zatrzymać ze względu na źródła termalne i ogrody. Inne zachwycają klifami, które opadają do morza, plażami z białym piaskiem lub wioskami z kolorowymi domami. Niektóre pokazują ślady historii, a inne mają dziką, nieskażoną naturę. Są miejsca, które przyciągają wielu turystów, i takie, które są spokojne, z dala od tłumu.
Podróż po włoskich wyspach oferuje różnorodne środowiska: od tętniących życiem przestrzeni z lokalnym widokiem do miejsc spokojnych, gdzie łatwo zapomnieć o świecie i cieszyć się ciszą.
Capri to wyspa u wybrzeży Kampanii, znana z Faraglioni, skał wyrastających z morza, oraz z Grotta Azzurra, morskiej groty, w której światło nadaje wodzie głęboki niebieski kolor. Wyspa przyciąga podróżnych od wieków, co czuć w wąskich uliczkach miasta Capri, pełnych kawiarni, sklepów i tętniących życiem tarasów. Wyżej, w Anacapri, panuje spokojniejszy rytm. Wybrzeże jest strome i skaliste, z rozległymi widokami na Morze Tyrreńskie.
Ischia to wulkaniczna wyspa u wybrzeży Kampanii, od wieków znana z naturalnych źródeł termalnych. Ciepła woda wypływa z ziemi lub morza, a wielu odwiedzających przyjeżdża tu właśnie po to. Na wyspie są też ogrody, małe wioski rybackie i plaże, gdzie codzienne życie toczy się powoli.
Procida lezy w Zatoce Neapolitanskiej i jest jedną z mniejszych wysp w tym rejonie. Znana jest z fasad domów przy porcie, malowanych w odcieniach żółtego, pomarańczowego, różowego i czerwonego. W 2022 roku Procida została mianowana Włoską Stolicą Kultury, co przyniosło jej większą rozpoznawalność. W odróżnieniu od Capri czy Ischia, zachowała silny lokalny charakter. Rybacy wciąż pracują przy nabrzeżu, uliczki są wąskie, a codzienne życie toczy się w wolnym tempie, które sprawia, że wyspa sprawia wrażenie miejsca zamieszkanego, a nie wystawionego na pokaz.
Ponza to wyspa u wybrzeży Lacjum, znana ze stromych klifów opadających do morza i małych, osłoniętych zatoczek. Woda zmienia kolor od niebieskiego do zielonego w zależności od światła. W głównej miejscowości stoją kolorowe domy, działa ruchliwy port i małe restauracje, gdzie spotykają się miejscowi i przyjezdni. Latem wyspa jest pełna ludzi, ale zachowuje spokojne tempo, które wiele innych włoskich wysp już dawno utraciło.
Palmarola lezy u wybrzeza Lacjum i mozna sie tam dostac tylko lodzia z sasiedniej wyspy Ponza. Nie ma tu stalych mieszkancow ani prawie zadnej infrastruktury turystycznej. Odwiedzajacy znajda tu wysokie skaliste klify opadajace wprost do morza, male zatoczki z przejrzysta woda i cisze, ktora jest rzadkoscia na wybrzezu wloskim. Latem przyplywaja tu lodzie, ale wyspa pozostaje w duzej mierze niezmieniona.
Ventotene to mała wyspa na Morzu Tyrreńskim, u wybrzeży Lacjum. Życie płynie tu spokojnie. Samochodów jest niewiele, a mieszkańcy poruszają się pieszo lub małymi pojazdami wąskimi uliczkami. Stary port rzymski wykuty jest bezpośrednio w skale. Wybrzeże oferuje czyste wody i bogate dno morskie, cenione przez nurków. Na wyspie znajdują się też rezerwaty przyrody, które przyciągają miłośników natury.
Elba to największa wyspa Toskanii, położona u wybrzeży Morza Tyrreńskiego, około 10 km od stałego lądu. Jest znana przede wszystkim jako miejsce wygnania Napoleona Bonapartego po jego pierwszej abdykacji w 1814 roku. Jego rezydencje na wyspie są otwarte dla zwiedzających. Poza tym rozdziałem historii Elba ma zróżnicowane wybrzeże z piaszczystymi plażami, skalistymi zatokami i spokojnymi wodami. Wnętrze wyspy jest pagórkowate, z winnicami i małymi wioskami, gdzie codzienne życie toczy się w wolnym rytmie.
Giglio to mała wyspa u wybrzeży Toskanii, ukształtowana przez granitowe skały i przejrzystą wodę. Średniowieczna wioska Giglio Castello leży na wzgórzu, otoczona starymi kamiennymi murami, z widokiem na morze. Niżej, w porcie, cumują promy i toczy się codzienne życie. Wyspa przyciąga osoby, które chcą nurkować, wędrować lub po prostu spędzić czas w zakątku Toskanii, który pozostaje z dala od tłumów.
Capraia lezy u wybrzezy Toskanii i wchodzi w sklad Archipelagu Toskanskiego. Prawie cala wyspa objetа jest parkiem narodowym, dzieki czemu przyroda pozostala tu w duzej mierze nietknieta. Szlaki turystyczne przecinaja niskie zarосla i biegna wzdluz klifow opadajacych prosto do morza. Wioska jest mala, zycie toczy sie wolno, a odwiedzajacych przybywa tu znacznie mniej niz na sasiednie wyspy.
Pianosa to dawna wyspa-więzienie u wybrzeży Toskanii. Przez dziesięciolecia była zamknięta dla publiczności, co pozwoliło jej przyrodzie rozwijać się bez ingerencji człowieka. Dziś jest chronionym rezerwatem przyrody, do którego można wejść tylko za zezwoleniem. Ścieżki prowadzą przez niską śródziemnomorską roślinność, a wody otaczające wyspę słyną z życia morskiego i przejrzystości.
Montecristo to mała wyspa u wybrzeży Toskanii, znana przede wszystkim dzięki powieści Aleksandra Dumasa. Jest ona niemal całkowicie zamknięta dla odwiedzających. Każdego roku wydawana jest bardzo ograniczona liczba zezwoleń, co sprawia, że jest to jedno z najtrudniej dostępnych miejsc we Włoszech. Roślinność jest gęsta i dzika, z zaroślami, starymi lasami i zwierzętami, które przez dziesięciolecia rozwijały się bez ingerencji człowieka. Dzikie kozy, ptaki morskie i rzadkie gady żyją tu praktycznie bez zakłóceń.
Gorgona to najmniejsza z toskańskich wysp. Leży u wybrzeży Ligurii i nie jest ogólnodostępna w zwykłym sensie: wizyty są możliwe wyłącznie w ramach zorganizowanych wycieczek z przewodnikiem, rezerwowanych z dużym wyprzedzeniem. Większa część wyspy funkcjonuje jako rolnicza kolonia karna, co nadaje jej wyjątkowy charakter. Ci, którym uda się ją odwiedzić, odkrywają strome wybrzeże, gęstą roślinność i rzadko spotykaną ciszę.
Palmaria leży tuż przy brzegu Portovenere, na wybrzeżu Ligurii, i wchodzi w skład miejsca wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wyspę kształtują klify i małe zatoczki opadające ku morzu. Jest ona słabo zabudowana, a woda jest wszechobecna. Wąskie ścieżki prowadzą wzdłuż wybrzeża i pozwalają chodzić blisko morza i skalistego brzegu.
San Pietro to wyspa u zachodnich wybrzeży Sardynii o niezwykłej historii. Jedyna miejscowość na wyspie, Carloforte, została założona w XVIII wieku przez genueńskich rybaków, którzy wcześniej mieszkali w Afryce Północnej. To dziedzictwo jest wciąż widoczne w lokalnym dialekcie, kuchni i architekturze. Wybrzeże zmienia się między czerwonymi klifami opadającymi prosto do morza a spokojnymi zatokami z przejrzystą wodą.
Sant'Antioco to wyspa w południowo-zachodniej Sardynii, połączona z lądem groblą istniejącą od wieków. Na wyspie zachowały się fenickie i rzymskie ślady, w tym tofet oraz małe muzeum archeologiczne w głównym mieście. Wzdłuż wybrzeża skaliste odcinki przeplatają się z piaszczystymi plażami, które są mniej zatłoczone niż inne części Sardynii.
La Maddalena leży u północnego krańca Sardynii, pośród grupy małych rozrzuconych wysp. Jej brzegi tworzą piaszczyste plaże z płytką wodą, która zmienia barwę od bladej zieleni do głębokiego błękitu. Główna miejscowość ma czynny port, kawiarnie i małe sklepy, a jej spokojne tempo ożywia się latem, gdy przypływają łodzie z kontynentu. Z dala od miasteczka skaliste ścieżki wiją się przez niskie zarośla ku małym zatoczkom, do których można dotrzeć tylko pieszo lub łodzią.
Caprera to wyspa u północnych wybrzeży Sardynii, połączona z wyspą La Maddalena krótką groblą. Krajobraz jest tu mało zmieniony: granitowe skały, lasy sosnowe i małe zatoczki nadają mu wyrazisty charakter. Caprera to również miejsce, w którym Giuseppe Garibaldi, jedna z kluczowych postaci zjednoczenia Włoch w XIX wieku, spędził ostatnie lata swojego życia. Jego dom, znany jako Casa Bianca, jest dziś muzeum otwartym dla zwiedzających.
Asinara to wyspa na północno-zachodnim krańcu Sardynii, która przez większą część XX wieku służyła jako kolonia karna. Przez dziesięciolecia była zamknięta dla publiczności. Dziś jest parkiem narodowym, a wizyty są dozwolone, choć ograniczone. Wyspa jest znana z białych osłów, które swobodnie wędrują po jej terenie. Ich sierść pozbawiona jest pigmentu z powodu rzadkiej cechy genetycznej. Ponieważ działalność człowieka była przez tak długi czas ograniczona, krajobraz pozostał w dużej mierze nienaruszony. Plaże są puste, woda jest przejrzysta, a miejsce sprawia wrażenie naprawdę odizolowanego.
Tavolara to wyspa u północno-wschodnich wybrzeży Sardynii, zdominowana przez wielki wapienny grzbiet, który stromo wynurza się z morza. Klify opadają niemal pionowo do wody, a kontrast między jasną skałą a głębokim błękitem morza rzuca się w oczy od razu. Woda wokół wyspy jest przejrzysta i na tyle płytka, że można podpłynąć łodzią całkiem blisko. Wyspa ma bardzo niewielu mieszkańców i sprawia wrażenie miejsca surowego, mało tkniętego przez człowieka. Mała restauracja i kilku rybaków to jedyne oznaki życia. Większość odwiedzających przybywa łodzią z Porto San Paolo lub Olbii.
Molara to niezamieszkana wyspa u wybrzeży Sardynii. Woda wokół niej jest czysta i spokojna, co przyciąga nurków i snorkelistów. Nie ma tu leżaków ani restauracji, tylko skały, sosny i otwarte morze. Ci, którzy tu przyjeżdżają, szukają natury i spokoju.
Levanzo to mała wyspa u zachodnich wybrzeży Sycylii, gdzie nie jeżdżą samochody. Przemieszcza się tu pieszo lub łodzią. Ścieżki prowadzą przez suche wzgórza pokryte zaroślami, obok skał i w dół do odległych zatok. Na wyspie jest bardzo mało zabudowań, a jedyna miejscowość jest mała i spokojna. Niedaleko brzegu, w jaskini, znajdują się prehistoryczne rysunki sprzed kilku tysięcy lat. Levanzo należy do Wysp Egadzkich i leży krótki rejs promem od Trapani.
Marettimo to najbardziej wysunięta na zachód wyspa archipelagu Egadi, u wybrzeży Sycylii. Jest też najrzadziej odwiedzana spośród trzech głównych wysp grupy. Wnętrze wyspy jest górzyste, ze stromymi klifami opadającymi do morza i małymi zatokami ukrytymi między skałami. W wiosce przy porcie prawie nie ma samochodów, a szlaki prowadzące przez interior zapraszają do długich spacerów w naturze. Tempo życia jest tu wolne, a obecność ludzi bardzo skromna.
Panarea to najmniejsza z Wysp Liparyjskich, położona u północnych wybrzeży Sycylii. Wyspa słynie z białych domów o kubicznych kształtach, wąskich ścieżek tylko dla pieszych oraz małych skalistych zatoczek. Nie ma tu samochodów, tylko pojazdy trójkołowe i poruszający się pieszo mieszkańcy. W ciągu dnia tempo życia jest spokojne, ale wieczorami wąskie uliczki wypełniają się spacerowiczami i gośćmi siedzącymi w barach na świeżym powietrzu. Niedaleko brzegu nurkowie mogą odkrywać starożytne zatopione ruiny spoczywające na dnie morza.
Stromboli to wulkaniczna wyspa na północ od Sycylii, należąca do archipelagu Wysp Eolskich. Jej wulkan jest aktywny niemal nieprzerwanie od stuleci. W ciągu dnia z krateru unosi się dym. W nocy można obserwować świecące strumienie lawy spływające po zboczu. Czarne piaszczyste plaże i mała wioska u podnóża wulkanu nadają wyspie surowy, naturalny charakter, a krater jest zawsze widoczny z dołu.
Filicudi to jedna z najbardziej oddalonych wysp archipelagu Liparyjskiego, na północ od Sycylii. Jej wulkaniczne pochodzenie widać wszędzie: ciemne skały, strome zbocza i głęboko błękitne morze poniżej. Nie ma tu dużych dróg ani prawie żadnych samochodów. Życie toczy się powoli i prosto. Wioski są małe, a mieszkańców niewielu. Kto tu dotrze, znajdzie wyspę, która niewiele zmieniła się z biegiem czasu.
Alicudi to najbardziej odizolowana z Wysp Liparyjskich, na północ od Sycylii. Nie ma tu dróg ani samochodów, a turystów przyjeżdża bardzo niewielu. Domy przylegają do zbocza wygasłego wulkanu, a jedynym sposobem na przemieszczanie się są strome kamienne ścieżki lub osioł. Życie toczy się tu powoli. Wyspa ma mały port i garstkę mieszkańców, którzy zostają tu przez cały rok. Dla tych, którzy chcą poczuć się naprawdę daleko od wszystkiego, Alicudi jest właśnie takim miejscem.
Pantelleria lezy miedzy Sycylia a Tunezja, blizej Afryki niz Wloch. Wyspa ma pochodzenie wulkaniczne i wyraznie to widac: grunt jest z ciemnej lawy, wzgorza sa szorstkie, a piaszczystych plaz nie ma. Sa za to naturalne zrodla termalne, w ktorych mozna moczyc sie w cieple wody tuz przy morzu. Tradycyjne kamienne domy na wyspie, zwane dammusi, maja grube mury i kopulaste dachy, ktore latem utrzymuja chlod w srodku. Pantelleria przyciaga mniej turystow niz inne wloskie wyspy i zyje wlasnym, spokojnym rytmem.
Favignana to największa z wysp Egadzkich, leżąca u zachodnich wybrzeży Sycylii. Wyspa ma kształt motyla i można ją wygodnie zwiedzać na rowerze. Wybrzeże zmienia się między płaskimi skałami, małymi zatokami i miejscami, gdzie woda przybiera głęboki zielony odcień. W głównej miejscowości dawna fabryka przetwórstwa tuńczyka została przekształcona w muzeum, przypominające czasy, gdy połów tuńczyka wyznaczał rytm codziennego życia.
Capri to wyspa u wybrzeży Kampanii, znana z Faraglioni, skał wyrastających z morza, oraz z Grotta Azzurra, morskiej groty, w której światło nadaje wodzie głęboki niebieski kolor. Wyspa przyciąga podróżnych od wieków, co czuć w wąskich uliczkach miasta Capri, pełnych kawiarni, sklepów i tętniących życiem tarasów. Wyżej, w Anacapri, panuje spokojniejszy rytm. Wybrzeże jest strome i skaliste, z rozległymi widokami na Morze Tyrreńskie.
Ischia to wulkaniczna wyspa u wybrzeży Kampanii, od wieków znana z naturalnych źródeł termalnych. Ciepła woda wypływa z ziemi lub morza, a wielu odwiedzających przyjeżdża tu właśnie po to. Na wyspie są też ogrody, małe wioski rybackie i plaże, gdzie codzienne życie toczy się powoli.
Procida lezy w Zatoce Neapolitanskiej i jest jedną z mniejszych wysp w tym rejonie. Znana jest z fasad domów przy porcie, malowanych w odcieniach żółtego, pomarańczowego, różowego i czerwonego. W 2022 roku Procida została mianowana Włoską Stolicą Kultury, co przyniosło jej większą rozpoznawalność. W odróżnieniu od Capri czy Ischia, zachowała silny lokalny charakter. Rybacy wciąż pracują przy nabrzeżu, uliczki są wąskie, a codzienne życie toczy się w wolnym tempie, które sprawia, że wyspa sprawia wrażenie miejsca zamieszkanego, a nie wystawionego na pokaz.
Ponza to wyspa u wybrzeży Lacjum, znana ze stromych klifów opadających do morza i małych, osłoniętych zatoczek. Woda zmienia kolor od niebieskiego do zielonego w zależności od światła. W głównej miejscowości stoją kolorowe domy, działa ruchliwy port i małe restauracje, gdzie spotykają się miejscowi i przyjezdni. Latem wyspa jest pełna ludzi, ale zachowuje spokojne tempo, które wiele innych włoskich wysp już dawno utraciło.
Palmarola lezy u wybrzeza Lacjum i mozna sie tam dostac tylko lodzia z sasiedniej wyspy Ponza. Nie ma tu stalych mieszkancow ani prawie zadnej infrastruktury turystycznej. Odwiedzajacy znajda tu wysokie skaliste klify opadajace wprost do morza, male zatoczki z przejrzysta woda i cisze, ktora jest rzadkoscia na wybrzezu wloskim. Latem przyplywaja tu lodzie, ale wyspa pozostaje w duzej mierze niezmieniona.
Ventotene to mała wyspa na Morzu Tyrreńskim, u wybrzeży Lacjum. Życie płynie tu spokojnie. Samochodów jest niewiele, a mieszkańcy poruszają się pieszo lub małymi pojazdami wąskimi uliczkami. Stary port rzymski wykuty jest bezpośrednio w skale. Wybrzeże oferuje czyste wody i bogate dno morskie, cenione przez nurków. Na wyspie znajdują się też rezerwaty przyrody, które przyciągają miłośników natury.
Elba to największa wyspa Toskanii, położona u wybrzeży Morza Tyrreńskiego, około 10 km od stałego lądu. Jest znana przede wszystkim jako miejsce wygnania Napoleona Bonapartego po jego pierwszej abdykacji w 1814 roku. Jego rezydencje na wyspie są otwarte dla zwiedzających. Poza tym rozdziałem historii Elba ma zróżnicowane wybrzeże z piaszczystymi plażami, skalistymi zatokami i spokojnymi wodami. Wnętrze wyspy jest pagórkowate, z winnicami i małymi wioskami, gdzie codzienne życie toczy się w wolnym rytmie.
Giglio to mała wyspa u wybrzeży Toskanii, ukształtowana przez granitowe skały i przejrzystą wodę. Średniowieczna wioska Giglio Castello leży na wzgórzu, otoczona starymi kamiennymi murami, z widokiem na morze. Niżej, w porcie, cumują promy i toczy się codzienne życie. Wyspa przyciąga osoby, które chcą nurkować, wędrować lub po prostu spędzić czas w zakątku Toskanii, który pozostaje z dala od tłumów.
Capraia lezy u wybrzezy Toskanii i wchodzi w sklad Archipelagu Toskanskiego. Prawie cala wyspa objetа jest parkiem narodowym, dzieki czemu przyroda pozostala tu w duzej mierze nietknieta. Szlaki turystyczne przecinaja niskie zarосla i biegna wzdluz klifow opadajacych prosto do morza. Wioska jest mala, zycie toczy sie wolno, a odwiedzajacych przybywa tu znacznie mniej niz na sasiednie wyspy.
Pianosa to dawna wyspa-więzienie u wybrzeży Toskanii. Przez dziesięciolecia była zamknięta dla publiczności, co pozwoliło jej przyrodzie rozwijać się bez ingerencji człowieka. Dziś jest chronionym rezerwatem przyrody, do którego można wejść tylko za zezwoleniem. Ścieżki prowadzą przez niską śródziemnomorską roślinność, a wody otaczające wyspę słyną z życia morskiego i przejrzystości.
Montecristo to mała wyspa u wybrzeży Toskanii, znana przede wszystkim dzięki powieści Aleksandra Dumasa. Jest ona niemal całkowicie zamknięta dla odwiedzających. Każdego roku wydawana jest bardzo ograniczona liczba zezwoleń, co sprawia, że jest to jedno z najtrudniej dostępnych miejsc we Włoszech. Roślinność jest gęsta i dzika, z zaroślami, starymi lasami i zwierzętami, które przez dziesięciolecia rozwijały się bez ingerencji człowieka. Dzikie kozy, ptaki morskie i rzadkie gady żyją tu praktycznie bez zakłóceń.
Gorgona to najmniejsza z toskańskich wysp. Leży u wybrzeży Ligurii i nie jest ogólnodostępna w zwykłym sensie: wizyty są możliwe wyłącznie w ramach zorganizowanych wycieczek z przewodnikiem, rezerwowanych z dużym wyprzedzeniem. Większa część wyspy funkcjonuje jako rolnicza kolonia karna, co nadaje jej wyjątkowy charakter. Ci, którym uda się ją odwiedzić, odkrywają strome wybrzeże, gęstą roślinność i rzadko spotykaną ciszę.
Palmaria leży tuż przy brzegu Portovenere, na wybrzeżu Ligurii, i wchodzi w skład miejsca wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wyspę kształtują klify i małe zatoczki opadające ku morzu. Jest ona słabo zabudowana, a woda jest wszechobecna. Wąskie ścieżki prowadzą wzdłuż wybrzeża i pozwalają chodzić blisko morza i skalistego brzegu.
San Pietro to wyspa u zachodnich wybrzeży Sardynii o niezwykłej historii. Jedyna miejscowość na wyspie, Carloforte, została założona w XVIII wieku przez genueńskich rybaków, którzy wcześniej mieszkali w Afryce Północnej. To dziedzictwo jest wciąż widoczne w lokalnym dialekcie, kuchni i architekturze. Wybrzeże zmienia się między czerwonymi klifami opadającymi prosto do morza a spokojnymi zatokami z przejrzystą wodą.
Sant'Antioco to wyspa w południowo-zachodniej Sardynii, połączona z lądem groblą istniejącą od wieków. Na wyspie zachowały się fenickie i rzymskie ślady, w tym tofet oraz małe muzeum archeologiczne w głównym mieście. Wzdłuż wybrzeża skaliste odcinki przeplatają się z piaszczystymi plażami, które są mniej zatłoczone niż inne części Sardynii.
La Maddalena leży u północnego krańca Sardynii, pośród grupy małych rozrzuconych wysp. Jej brzegi tworzą piaszczyste plaże z płytką wodą, która zmienia barwę od bladej zieleni do głębokiego błękitu. Główna miejscowość ma czynny port, kawiarnie i małe sklepy, a jej spokojne tempo ożywia się latem, gdy przypływają łodzie z kontynentu. Z dala od miasteczka skaliste ścieżki wiją się przez niskie zarośla ku małym zatoczkom, do których można dotrzeć tylko pieszo lub łodzią.
Caprera to wyspa u północnych wybrzeży Sardynii, połączona z wyspą La Maddalena krótką groblą. Krajobraz jest tu mało zmieniony: granitowe skały, lasy sosnowe i małe zatoczki nadają mu wyrazisty charakter. Caprera to również miejsce, w którym Giuseppe Garibaldi, jedna z kluczowych postaci zjednoczenia Włoch w XIX wieku, spędził ostatnie lata swojego życia. Jego dom, znany jako Casa Bianca, jest dziś muzeum otwartym dla zwiedzających.
Asinara to wyspa na północno-zachodnim krańcu Sardynii, która przez większą część XX wieku służyła jako kolonia karna. Przez dziesięciolecia była zamknięta dla publiczności. Dziś jest parkiem narodowym, a wizyty są dozwolone, choć ograniczone. Wyspa jest znana z białych osłów, które swobodnie wędrują po jej terenie. Ich sierść pozbawiona jest pigmentu z powodu rzadkiej cechy genetycznej. Ponieważ działalność człowieka była przez tak długi czas ograniczona, krajobraz pozostał w dużej mierze nienaruszony. Plaże są puste, woda jest przejrzysta, a miejsce sprawia wrażenie naprawdę odizolowanego.
Tavolara to wyspa u północno-wschodnich wybrzeży Sardynii, zdominowana przez wielki wapienny grzbiet, który stromo wynurza się z morza. Klify opadają niemal pionowo do wody, a kontrast między jasną skałą a głębokim błękitem morza rzuca się w oczy od razu. Woda wokół wyspy jest przejrzysta i na tyle płytka, że można podpłynąć łodzią całkiem blisko. Wyspa ma bardzo niewielu mieszkańców i sprawia wrażenie miejsca surowego, mało tkniętego przez człowieka. Mała restauracja i kilku rybaków to jedyne oznaki życia. Większość odwiedzających przybywa łodzią z Porto San Paolo lub Olbii.
Molara to niezamieszkana wyspa u wybrzeży Sardynii. Woda wokół niej jest czysta i spokojna, co przyciąga nurków i snorkelistów. Nie ma tu leżaków ani restauracji, tylko skały, sosny i otwarte morze. Ci, którzy tu przyjeżdżają, szukają natury i spokoju.
Levanzo to mała wyspa u zachodnich wybrzeży Sycylii, gdzie nie jeżdżą samochody. Przemieszcza się tu pieszo lub łodzią. Ścieżki prowadzą przez suche wzgórza pokryte zaroślami, obok skał i w dół do odległych zatok. Na wyspie jest bardzo mało zabudowań, a jedyna miejscowość jest mała i spokojna. Niedaleko brzegu, w jaskini, znajdują się prehistoryczne rysunki sprzed kilku tysięcy lat. Levanzo należy do Wysp Egadzkich i leży krótki rejs promem od Trapani.
Marettimo to najbardziej wysunięta na zachód wyspa archipelagu Egadi, u wybrzeży Sycylii. Jest też najrzadziej odwiedzana spośród trzech głównych wysp grupy. Wnętrze wyspy jest górzyste, ze stromymi klifami opadającymi do morza i małymi zatokami ukrytymi między skałami. W wiosce przy porcie prawie nie ma samochodów, a szlaki prowadzące przez interior zapraszają do długich spacerów w naturze. Tempo życia jest tu wolne, a obecność ludzi bardzo skromna.
Panarea to najmniejsza z Wysp Liparyjskich, położona u północnych wybrzeży Sycylii. Wyspa słynie z białych domów o kubicznych kształtach, wąskich ścieżek tylko dla pieszych oraz małych skalistych zatoczek. Nie ma tu samochodów, tylko pojazdy trójkołowe i poruszający się pieszo mieszkańcy. W ciągu dnia tempo życia jest spokojne, ale wieczorami wąskie uliczki wypełniają się spacerowiczami i gośćmi siedzącymi w barach na świeżym powietrzu. Niedaleko brzegu nurkowie mogą odkrywać starożytne zatopione ruiny spoczywające na dnie morza.
Stromboli to wulkaniczna wyspa na północ od Sycylii, należąca do archipelagu Wysp Eolskich. Jej wulkan jest aktywny niemal nieprzerwanie od stuleci. W ciągu dnia z krateru unosi się dym. W nocy można obserwować świecące strumienie lawy spływające po zboczu. Czarne piaszczyste plaże i mała wioska u podnóża wulkanu nadają wyspie surowy, naturalny charakter, a krater jest zawsze widoczny z dołu.
Filicudi to jedna z najbardziej oddalonych wysp archipelagu Liparyjskiego, na północ od Sycylii. Jej wulkaniczne pochodzenie widać wszędzie: ciemne skały, strome zbocza i głęboko błękitne morze poniżej. Nie ma tu dużych dróg ani prawie żadnych samochodów. Życie toczy się powoli i prosto. Wioski są małe, a mieszkańców niewielu. Kto tu dotrze, znajdzie wyspę, która niewiele zmieniła się z biegiem czasu.
Alicudi to najbardziej odizolowana z Wysp Liparyjskich, na północ od Sycylii. Nie ma tu dróg ani samochodów, a turystów przyjeżdża bardzo niewielu. Domy przylegają do zbocza wygasłego wulkanu, a jedynym sposobem na przemieszczanie się są strome kamienne ścieżki lub osioł. Życie toczy się tu powoli. Wyspa ma mały port i garstkę mieszkańców, którzy zostają tu przez cały rok. Dla tych, którzy chcą poczuć się naprawdę daleko od wszystkiego, Alicudi jest właśnie takim miejscem.
Pantelleria lezy miedzy Sycylia a Tunezja, blizej Afryki niz Wloch. Wyspa ma pochodzenie wulkaniczne i wyraznie to widac: grunt jest z ciemnej lawy, wzgorza sa szorstkie, a piaszczystych plaz nie ma. Sa za to naturalne zrodla termalne, w ktorych mozna moczyc sie w cieple wody tuz przy morzu. Tradycyjne kamienne domy na wyspie, zwane dammusi, maja grube mury i kopulaste dachy, ktore latem utrzymuja chlod w srodku. Pantelleria przyciaga mniej turystow niz inne wloskie wyspy i zyje wlasnym, spokojnym rytmem.
Favignana to największa z wysp Egadzkich, leżąca u zachodnich wybrzeży Sycylii. Wyspa ma kształt motyla i można ją wygodnie zwiedzać na rowerze. Wybrzeże zmienia się między płaskimi skałami, małymi zatokami i miejscami, gdzie woda przybiera głęboki zielony odcień. W głównej miejscowości dawna fabryka przetwórstwa tuńczyka została przekształcona w muzeum, przypominające czasy, gdy połów tuńczyka wyznaczał rytm codziennego życia.
Capri to wyspa u wybrzeży Kampanii, znana z Faraglioni, skał wyrastających z morza, oraz z Grotta Azzurra, morskiej groty, w której światło nadaje wodzie głęboki niebieski kolor. Wyspa przyciąga podróżnych od wieków, co czuć w wąskich uliczkach miasta Capri, pełnych kawiarni, sklepów i tętniących życiem tarasów. Wyżej, w Anacapri, panuje spokojniejszy rytm. Wybrzeże jest strome i skaliste, z rozległymi widokami na Morze Tyrreńskie.
Ischia to wulkaniczna wyspa u wybrzeży Kampanii, od wieków znana z naturalnych źródeł termalnych. Ciepła woda wypływa z ziemi lub morza, a wielu odwiedzających przyjeżdża tu właśnie po to. Na wyspie są też ogrody, małe wioski rybackie i plaże, gdzie codzienne życie toczy się powoli.
Procida lezy w Zatoce Neapolitanskiej i jest jedną z mniejszych wysp w tym rejonie. Znana jest z fasad domów przy porcie, malowanych w odcieniach żółtego, pomarańczowego, różowego i czerwonego. W 2022 roku Procida została mianowana Włoską Stolicą Kultury, co przyniosło jej większą rozpoznawalność. W odróżnieniu od Capri czy Ischia, zachowała silny lokalny charakter. Rybacy wciąż pracują przy nabrzeżu, uliczki są wąskie, a codzienne życie toczy się w wolnym tempie, które sprawia, że wyspa sprawia wrażenie miejsca zamieszkanego, a nie wystawionego na pokaz.
Ponza to wyspa u wybrzeży Lacjum, znana ze stromych klifów opadających do morza i małych, osłoniętych zatoczek. Woda zmienia kolor od niebieskiego do zielonego w zależności od światła. W głównej miejscowości stoją kolorowe domy, działa ruchliwy port i małe restauracje, gdzie spotykają się miejscowi i przyjezdni. Latem wyspa jest pełna ludzi, ale zachowuje spokojne tempo, które wiele innych włoskich wysp już dawno utraciło.
Palmarola lezy u wybrzeza Lacjum i mozna sie tam dostac tylko lodzia z sasiedniej wyspy Ponza. Nie ma tu stalych mieszkancow ani prawie zadnej infrastruktury turystycznej. Odwiedzajacy znajda tu wysokie skaliste klify opadajace wprost do morza, male zatoczki z przejrzysta woda i cisze, ktora jest rzadkoscia na wybrzezu wloskim. Latem przyplywaja tu lodzie, ale wyspa pozostaje w duzej mierze niezmieniona.
Ventotene to mała wyspa na Morzu Tyrreńskim, u wybrzeży Lacjum. Życie płynie tu spokojnie. Samochodów jest niewiele, a mieszkańcy poruszają się pieszo lub małymi pojazdami wąskimi uliczkami. Stary port rzymski wykuty jest bezpośrednio w skale. Wybrzeże oferuje czyste wody i bogate dno morskie, cenione przez nurków. Na wyspie znajdują się też rezerwaty przyrody, które przyciągają miłośników natury.
Elba to największa wyspa Toskanii, położona u wybrzeży Morza Tyrreńskiego, około 10 km od stałego lądu. Jest znana przede wszystkim jako miejsce wygnania Napoleona Bonapartego po jego pierwszej abdykacji w 1814 roku. Jego rezydencje na wyspie są otwarte dla zwiedzających. Poza tym rozdziałem historii Elba ma zróżnicowane wybrzeże z piaszczystymi plażami, skalistymi zatokami i spokojnymi wodami. Wnętrze wyspy jest pagórkowate, z winnicami i małymi wioskami, gdzie codzienne życie toczy się w wolnym rytmie.
Giglio to mała wyspa u wybrzeży Toskanii, ukształtowana przez granitowe skały i przejrzystą wodę. Średniowieczna wioska Giglio Castello leży na wzgórzu, otoczona starymi kamiennymi murami, z widokiem na morze. Niżej, w porcie, cumują promy i toczy się codzienne życie. Wyspa przyciąga osoby, które chcą nurkować, wędrować lub po prostu spędzić czas w zakątku Toskanii, który pozostaje z dala od tłumów.
Capraia lezy u wybrzezy Toskanii i wchodzi w sklad Archipelagu Toskanskiego. Prawie cala wyspa objetа jest parkiem narodowym, dzieki czemu przyroda pozostala tu w duzej mierze nietknieta. Szlaki turystyczne przecinaja niskie zarосla i biegna wzdluz klifow opadajacych prosto do morza. Wioska jest mala, zycie toczy sie wolno, a odwiedzajacych przybywa tu znacznie mniej niz na sasiednie wyspy.
Pianosa to dawna wyspa-więzienie u wybrzeży Toskanii. Przez dziesięciolecia była zamknięta dla publiczności, co pozwoliło jej przyrodzie rozwijać się bez ingerencji człowieka. Dziś jest chronionym rezerwatem przyrody, do którego można wejść tylko za zezwoleniem. Ścieżki prowadzą przez niską śródziemnomorską roślinność, a wody otaczające wyspę słyną z życia morskiego i przejrzystości.
Montecristo to mała wyspa u wybrzeży Toskanii, znana przede wszystkim dzięki powieści Aleksandra Dumasa. Jest ona niemal całkowicie zamknięta dla odwiedzających. Każdego roku wydawana jest bardzo ograniczona liczba zezwoleń, co sprawia, że jest to jedno z najtrudniej dostępnych miejsc we Włoszech. Roślinność jest gęsta i dzika, z zaroślami, starymi lasami i zwierzętami, które przez dziesięciolecia rozwijały się bez ingerencji człowieka. Dzikie kozy, ptaki morskie i rzadkie gady żyją tu praktycznie bez zakłóceń.
Gorgona to najmniejsza z toskańskich wysp. Leży u wybrzeży Ligurii i nie jest ogólnodostępna w zwykłym sensie: wizyty są możliwe wyłącznie w ramach zorganizowanych wycieczek z przewodnikiem, rezerwowanych z dużym wyprzedzeniem. Większa część wyspy funkcjonuje jako rolnicza kolonia karna, co nadaje jej wyjątkowy charakter. Ci, którym uda się ją odwiedzić, odkrywają strome wybrzeże, gęstą roślinność i rzadko spotykaną ciszę.
Palmaria leży tuż przy brzegu Portovenere, na wybrzeżu Ligurii, i wchodzi w skład miejsca wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wyspę kształtują klify i małe zatoczki opadające ku morzu. Jest ona słabo zabudowana, a woda jest wszechobecna. Wąskie ścieżki prowadzą wzdłuż wybrzeża i pozwalają chodzić blisko morza i skalistego brzegu.
San Pietro to wyspa u zachodnich wybrzeży Sardynii o niezwykłej historii. Jedyna miejscowość na wyspie, Carloforte, została założona w XVIII wieku przez genueńskich rybaków, którzy wcześniej mieszkali w Afryce Północnej. To dziedzictwo jest wciąż widoczne w lokalnym dialekcie, kuchni i architekturze. Wybrzeże zmienia się między czerwonymi klifami opadającymi prosto do morza a spokojnymi zatokami z przejrzystą wodą.
Sant'Antioco to wyspa w południowo-zachodniej Sardynii, połączona z lądem groblą istniejącą od wieków. Na wyspie zachowały się fenickie i rzymskie ślady, w tym tofet oraz małe muzeum archeologiczne w głównym mieście. Wzdłuż wybrzeża skaliste odcinki przeplatają się z piaszczystymi plażami, które są mniej zatłoczone niż inne części Sardynii.
La Maddalena leży u północnego krańca Sardynii, pośród grupy małych rozrzuconych wysp. Jej brzegi tworzą piaszczyste plaże z płytką wodą, która zmienia barwę od bladej zieleni do głębokiego błękitu. Główna miejscowość ma czynny port, kawiarnie i małe sklepy, a jej spokojne tempo ożywia się latem, gdy przypływają łodzie z kontynentu. Z dala od miasteczka skaliste ścieżki wiją się przez niskie zarośla ku małym zatoczkom, do których można dotrzeć tylko pieszo lub łodzią.
Caprera to wyspa u północnych wybrzeży Sardynii, połączona z wyspą La Maddalena krótką groblą. Krajobraz jest tu mało zmieniony: granitowe skały, lasy sosnowe i małe zatoczki nadają mu wyrazisty charakter. Caprera to również miejsce, w którym Giuseppe Garibaldi, jedna z kluczowych postaci zjednoczenia Włoch w XIX wieku, spędził ostatnie lata swojego życia. Jego dom, znany jako Casa Bianca, jest dziś muzeum otwartym dla zwiedzających.
Asinara to wyspa na północno-zachodnim krańcu Sardynii, która przez większą część XX wieku służyła jako kolonia karna. Przez dziesięciolecia była zamknięta dla publiczności. Dziś jest parkiem narodowym, a wizyty są dozwolone, choć ograniczone. Wyspa jest znana z białych osłów, które swobodnie wędrują po jej terenie. Ich sierść pozbawiona jest pigmentu z powodu rzadkiej cechy genetycznej. Ponieważ działalność człowieka była przez tak długi czas ograniczona, krajobraz pozostał w dużej mierze nienaruszony. Plaże są puste, woda jest przejrzysta, a miejsce sprawia wrażenie naprawdę odizolowanego.
Tavolara to wyspa u północno-wschodnich wybrzeży Sardynii, zdominowana przez wielki wapienny grzbiet, który stromo wynurza się z morza. Klify opadają niemal pionowo do wody, a kontrast między jasną skałą a głębokim błękitem morza rzuca się w oczy od razu. Woda wokół wyspy jest przejrzysta i na tyle płytka, że można podpłynąć łodzią całkiem blisko. Wyspa ma bardzo niewielu mieszkańców i sprawia wrażenie miejsca surowego, mało tkniętego przez człowieka. Mała restauracja i kilku rybaków to jedyne oznaki życia. Większość odwiedzających przybywa łodzią z Porto San Paolo lub Olbii.
Molara to niezamieszkana wyspa u wybrzeży Sardynii. Woda wokół niej jest czysta i spokojna, co przyciąga nurków i snorkelistów. Nie ma tu leżaków ani restauracji, tylko skały, sosny i otwarte morze. Ci, którzy tu przyjeżdżają, szukają natury i spokoju.
Levanzo to mała wyspa u zachodnich wybrzeży Sycylii, gdzie nie jeżdżą samochody. Przemieszcza się tu pieszo lub łodzią. Ścieżki prowadzą przez suche wzgórza pokryte zaroślami, obok skał i w dół do odległych zatok. Na wyspie jest bardzo mało zabudowań, a jedyna miejscowość jest mała i spokojna. Niedaleko brzegu, w jaskini, znajdują się prehistoryczne rysunki sprzed kilku tysięcy lat. Levanzo należy do Wysp Egadzkich i leży krótki rejs promem od Trapani.
Marettimo to najbardziej wysunięta na zachód wyspa archipelagu Egadi, u wybrzeży Sycylii. Jest też najrzadziej odwiedzana spośród trzech głównych wysp grupy. Wnętrze wyspy jest górzyste, ze stromymi klifami opadającymi do morza i małymi zatokami ukrytymi między skałami. W wiosce przy porcie prawie nie ma samochodów, a szlaki prowadzące przez interior zapraszają do długich spacerów w naturze. Tempo życia jest tu wolne, a obecność ludzi bardzo skromna.
Panarea to najmniejsza z Wysp Liparyjskich, położona u północnych wybrzeży Sycylii. Wyspa słynie z białych domów o kubicznych kształtach, wąskich ścieżek tylko dla pieszych oraz małych skalistych zatoczek. Nie ma tu samochodów, tylko pojazdy trójkołowe i poruszający się pieszo mieszkańcy. W ciągu dnia tempo życia jest spokojne, ale wieczorami wąskie uliczki wypełniają się spacerowiczami i gośćmi siedzącymi w barach na świeżym powietrzu. Niedaleko brzegu nurkowie mogą odkrywać starożytne zatopione ruiny spoczywające na dnie morza.
Stromboli to wulkaniczna wyspa na północ od Sycylii, należąca do archipelagu Wysp Eolskich. Jej wulkan jest aktywny niemal nieprzerwanie od stuleci. W ciągu dnia z krateru unosi się dym. W nocy można obserwować świecące strumienie lawy spływające po zboczu. Czarne piaszczyste plaże i mała wioska u podnóża wulkanu nadają wyspie surowy, naturalny charakter, a krater jest zawsze widoczny z dołu.
Filicudi to jedna z najbardziej oddalonych wysp archipelagu Liparyjskiego, na północ od Sycylii. Jej wulkaniczne pochodzenie widać wszędzie: ciemne skały, strome zbocza i głęboko błękitne morze poniżej. Nie ma tu dużych dróg ani prawie żadnych samochodów. Życie toczy się powoli i prosto. Wioski są małe, a mieszkańców niewielu. Kto tu dotrze, znajdzie wyspę, która niewiele zmieniła się z biegiem czasu.
Alicudi to najbardziej odizolowana z Wysp Liparyjskich, na północ od Sycylii. Nie ma tu dróg ani samochodów, a turystów przyjeżdża bardzo niewielu. Domy przylegają do zbocza wygasłego wulkanu, a jedynym sposobem na przemieszczanie się są strome kamienne ścieżki lub osioł. Życie toczy się tu powoli. Wyspa ma mały port i garstkę mieszkańców, którzy zostają tu przez cały rok. Dla tych, którzy chcą poczuć się naprawdę daleko od wszystkiego, Alicudi jest właśnie takim miejscem.
Pantelleria lezy miedzy Sycylia a Tunezja, blizej Afryki niz Wloch. Wyspa ma pochodzenie wulkaniczne i wyraznie to widac: grunt jest z ciemnej lawy, wzgorza sa szorstkie, a piaszczystych plaz nie ma. Sa za to naturalne zrodla termalne, w ktorych mozna moczyc sie w cieple wody tuz przy morzu. Tradycyjne kamienne domy na wyspie, zwane dammusi, maja grube mury i kopulaste dachy, ktore latem utrzymuja chlod w srodku. Pantelleria przyciaga mniej turystow niz inne wloskie wyspy i zyje wlasnym, spokojnym rytmem.
Favignana to największa z wysp Egadzkich, leżąca u zachodnich wybrzeży Sycylii. Wyspa ma kształt motyla i można ją wygodnie zwiedzać na rowerze. Wybrzeże zmienia się między płaskimi skałami, małymi zatokami i miejscami, gdzie woda przybiera głęboki zielony odcień. W głównej miejscowości dawna fabryka przetwórstwa tuńczyka została przekształcona w muzeum, przypominające czasy, gdy połów tuńczyka wyznaczał rytm codziennego życia.
Jeśli planujesz odwiedzić kilka wysp, sprawdź połączenia promowe przed wyjazdem. Niektóre wyspy nie mają regularnych połączeń, zwłaszcza poza sezonem. Skonsultuj przewodnik lokalny lub stronę z połączeniami morskimi, aby zaplanować podróż bez niespodzianek.
